Mecburiyet... Kapağı kapattığım zaman kendimi burada bulacağımı biliyordum zaten, bir dosta anlatır gibi anlatmalıyım bu kitabı herkese ben.
Stefan... Sen kimlerle konuştun ya da kimseye konuşamadın mı da düşüncelerin bir ırmak gibi aktı içimize? Kimi zaman bir yaz günü gibi ısıttılar, kimi zaman üşüttüler bir kar tanesiymişçesine.
Stefan... Neler yaşadın, neler gördün de bu kadar içli anlattın? Esareti nasıl böylesine özgür yaşadın? Hiçbirinin cevabını bilmiyorum, bilemem de. Bildiğim tek bir şey varsa o da seni dinlemekten sıkılmayacağım. Tekrar tekrar, usanmadan dinleyeceğim seni. Cümlelerin aklımda dönecek ama durmayacak.
Stefan... Her kitabında oradayım, çalışma masanın karşısındaki hayali eski deri koltukta oturup izliyorum seni. Öylesine karalar gibi, yazıyorsun ortaya sanat çıkıyor, milyonların kalbine dolacak bir ırmak olmak için akıyor gözlerinden yaşlar.
Bir dostla konuşur gibi okuyorum kitaplarını, içini görür gibi okuyorum. Okuyorum, okuyorum da geçen zamanı, içinde olduğum odayı unutuyorum.
Stefan...
·
108 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.