Sanırım ne Meliha'yı ne Şevket Ağa'yı ne Melek'i ne de Salih'i unutamayacağım.
Bu kadın iyi bir insan, iyi bir psikiyatrist ve iyi bir yazar.
İnsanların iç dünyalarına girdikçe görüyorum ki çocuklukları ve genel anlamda hayatta yaşadıkları bu günlerini nasıl da oluşturuyor. Hep bildiğimiz şeyler aslında. Geçmişte ne yaşadıysan bugünün ona göre şekilleniyor. Kızıyoruz ama niye? Dalga geçiyor ya da umursamıyoruz ama niye? Yahut enteresan saplantılarımız oluyor ama niye? Geçenlerde okul müdürüm demişti ki "...Hocam her çocuk farklı. Kimi yaşadıklarıyla güçlü oluyor kimi de zor, şımarık ya da kötü alışkanlıklar kazanmış bireyler oluyor..." Sanırım ne hayatlar var diyerek sonsuz anlayış içinde olmaya çalışmak şart. Herkesin hayatı türlü türlü zorluklar içinde geçiyor. Her neyse Meliha'nın aile tramvalarıyla güçlü ama katı oluşu, Salih'in ve Melek'in hayatta sığındıkları, Şevket Ağa'nın saplantılı arayışı... Bunların temelinde gördüğüm şey sevgisizlik, değersizlik hissi. Belki de en çok bundan sevmeliyiz. Sevmeyi, koşulsuz kabulü öğrenmeliyiz. Sağlıklı olduğunu düşünse de her bireyin psikolojik desteğe ihtiyacı var şu hayatta.
Okuyun ve sevin azizim!
·
74 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.