Hammurabi'yi anlatmam gerek size. Bu da bana hissettirdiklerini bir prizmadan geçirerek mümkün sadece. Beyazdan turuncuya uzanan bir serencam yaratmalı.
Arabanın camını sonuna kadar açıp esen rüzgara uzatıyorsun elini. Gözlerin ellerine kenetli. Ya da bir pazar ikindisi pencereden süzülen güneş ışığının içinde oynaşan toz zerreciklerine dalıp gidiyorsun. Bir baba var bir yerlerde, yaşanamamışlıklardan müteşekkil, onu hatırlıyorsun - hiç unutamamıştın ki. Boğazında kuru bir sandviç düğümleniyor, uzaklarda daha önce bir kez bile yemediğin bir yemek pişiyor, molehiyaymış adı, nedense kokusu burnuna geliyor ama, eski bir anının kokusu bu. Bir hurma düşüyor ağaçtan, yapışkan bir iz kalıyor yerde. Hiçbir yere çıkmayan merdivenlerde koşturup durarak benliğini aradığın o ilkgençliğe dalıp gidiyorsun sonra. Bir resim buluyorsun evin gizli köşelerinde, üzgün bir varoluşun kalıntısı. Resimlerle saatin farkında olmadan bir olduğun o akşam vakitlerinin hissi var kalbinde. Yine yaşanamamışlıklar, yaşamak istenilmemişlikler. Kırık anılar ya da kırılmış kalpler. Yerde yatan bir balık, okunmamış kitaplar, bambaşka yerlerde tanışman gereken insanlar, yaşaman gereken hayatlar. Hayalle gerçeğin sınırlarını silip durduğun o yalnızlık saatleri. Çırpınıp duran Akdeniz, göze kaçan kumlar, bir tarafı çalışmayan bir kulaklıktan yükselen cızırtılı bir şarkı. Artık yapman gereken tek bir şey var, günlerce haftalarca aralıksız hatırlamak. Duyabileceğin her hikâyeyi duymak gerek şu hayatta.
Sevgili Ahmet, yüz yüze olmasa da kalp kalbe tanıştığım arkadaşım benim. Okuru olarak böyle hissediyorum, her şey daha berrak artık. Hammurabi'de anı tohumlarından filizlenen, yer yer spekülatif kurguya dek uzanan dallarıyla nostaljik bir modern anlatılar ormanı yaratıyor Ahmet. Sonra bir sabah bana "Bonjour!" derken gülümseyen bir "rüzgar anlatıcı" olduğuna bir kez daha emin oluyorum. Hep yaz Ahmet. En çok dinlemek istediğim kasetler seninkiler.
82 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.