Kendi hayatını anlatma imkânından mahrum bir baba ve asla alamayacağı bir yanıtı bekleyen oğul. Bir parmak tozun kapladığı kalpten kalbe uzanan görünmez bir ip. Édouard Louis, toksik erkekliğin boz bulanık durgunluğunda yükselen bir baba-oğul ilişkisinden, ataerkin paslı çarklarında ezilmeye mahkûm hayatlara uzanan modern bir anlatı şekillendiriyor Babamı Kim Öldürdü'de. Topraktan, sudan, kemikten, kaygan zamandan ve zeminden müteşekkil bir hikâye bu. Kendi yokluğunun tarihini yazan bir oğul, ıssız bir sokak ortasında tarihten silindiğinin bilincinde sigarasının dumanı sokak ışıklarına karışan bir baba. Televizyonda opera, gizlenen gözyaşları, kırılan bardaklar, dalgaların üzerinde giden bir araba, mavi markörle üzerine "Céline" yazılmış bir CD'den yükselen müzik. Louis siyasetin erken ölüme mahkûm ettiği mikro hayatları babanın bükülmüş belinden nefes aldırıyor. Kişisel olanın her daim siyasal olduğu, ataerkin hayatlarımızın kılcallarını ve ilişki dinamiklerimizin bilinç haritalarını kurnazlıkla ve zaman tanımadan nasıl da manipüle ettiği, toplumsal cinsiyet yaratısının ve aile denilen kontrol biriminin boğazlarımıza basan "devlet baba"nın çamurlu postallarından başka bir şey olmadığını anlatıyor kişişel ama bir o kadar evrensel hayat parçacıklarında. Egemenlerin "estetik meseleleri" altında boğazlarındaki lokmaları çalınan değersiz hayatların ve toplum mühendisliğine bilinçsizce hizmet eden yoksul yaşamların kıyısında ılık bir gözyaşı damlıyor yanaklardan. Oğulun sesi yankılanıyor kulaklarda: "Ben de ağlıyorum." Ağlıyoruz ve anlıyoruz: Bir devrim şart artık. Ulaşılması imkansız hayatlar, imkanlar ve düşlerden müteşekkil herkes için bir devrim. Utanmadan kendi olan oğullar, yapay kimliklerin cenderesini ateşe veren kızlar olarak babaların en büyüğü olarak ataerki boğacak devrim. Kendi hikâyelerimizin intikamını alacağımız günün şafağındayız şimdi.
·
104 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.