Herkese merhaba. Uzun bir süre sonra kitap okumaya dönebildiğim için çok mutluyum. Bu okuyamama sürecini sonlandırmak için kitaplığımda bekleyen Kağıttan Son Turna Kuşu'nu aldım ve okumaya başladım. 24 saat bile dolmadan da bitirdim ve içimi hüzünle dolduran bu kitabın yorumunu sizlerle paylaşmak istedim. 1945 yılında Hiroşima'ya atılan atom bombasının Ichiro ve Keiko'nun hayatlarını etkileyişine ev sahipliği yapan bu roman; insana sevgiyi, umudu ve beraberinde birçok duyguyu hissettiriyor. Kitabın dili sadeydi, belli bölümler sanki şiir okuyormuşsunuz hissi veren dizeler şeklinde kaleme alınmış ki bence bu şık bir hareket olmuş. 1 puanı kitabın sonundan kırdım çünkü ben, daha farklı ve olayların daha belirgin olduğu bir son hayal etmiştim ama takdir edersiniz ki kitabın yazarı ben değilim :) Okuyacak olanlara şimdiden iyi okumalar dilerim.
Kitapla kalmanız temennisiyle...
Birinden umudu esirgemek, diyor
Ondan soluduğu havayı esirgemektir. (syf 214)
·
210 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.