Tezer Özlü'nün Santo Stefano Belbo, Prag, Viyana, Niş, Trieste kentlerine, çoğu trenle yapılmış gezileri sırasında aldığı notlardan yazdığı kitap. Gezilerin amacı, sevdiği yazarları derinlemesine tanımak, izlerini sürmek. Italo Svevo'nun kızını ziyaret etmiş, Kafka'nın mezarına gitmiş, Cesare Pavese'nin intihar ettiği odaya girmiş Tezer Özlü. Zeno'nun Bilinci'ni okuyup çok beğendiğimden, Svevo'lu ve Zeno'lu bölümler favorim oldu.
İnce bir kitap, anlatımı da oldukça samimi ve yalın ama bu kadar sade anlatması kitabı akıcı kılmamış. İçerdiği yoğun kasvet epey uzatıyor okumayı. Birçok cümlesi hazmedilmeyi bekliyor içimizde. Her sayfada Cesare Pavese'den alıntılar var, bu da Tezer Özlü'nün sadece Pavese hayranlığını değil, kitabın genel karamsarlığını da pekiştirmiş. Bir de diş ağrısı tabi. Yeterince kasvetli değilmiş gibi anlatım bir de baş ve diş ağrısıyla ilgili hemen her bölümde bol miktarda bilgilendirme vardı. Depresif olması bir yana tam olarak bir kurgusunun olmaması okumayı epey güçleştiriyor. Anlatım bir parça dağınık gibi.
Kitabın adı Bir İntihar'ın İzinde'den Yaşamın Ucuna Yolculuk şeklide değiştirilmiş, Ferit Edgü'nün önerisiyle. Belki de değişmemeliydi. Yalnızlık, intihar, yabancılaşma konuları iyi anlatılmış ama Yaşamın Ucuna Yolculuk büyük, dolu bir isim. Bence kitap bu denli yoğun değil. Anlatmaya çalıştığı depresif ruh hali çok sade aktarılmış, düşünceleri çoğu anlatımda tanıdık. Beğendiğim, üstüne düşündüğüm yerler oldu elbette ama belki intihar kavramına uzak olmamdan, belki de kendimi yalnız, yabancılaşmış hissetmediğimden ben tam anlamıyla giremedim kitabın içine.
·
149 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.