İnsanı; içinden okuyan bir insan tanıdım. Resmini çizdiği insanların hayattaki yaşam döngülerine şahit olmuş, bu yoğun duyguları samimi bir şekilde yaşamıştı. Ben okuduğum kahramanların içinde, tıpkı aynadaki farklı yansımalar gibi farklı bir bendim. Okuduğum her an, üzerinde olduğum duygularla çepeçevriliydim. Samimiyet mi kendimi yakın hissettiriyordu yoksa yolun kendisi mi? Hepimiz farklı bir donanım ve inanç ile aradığımız yoldaydık. Herkesin kendine dönüşü bir iç hesaplaşma idi. Kavganın hâkim olduğu bir şey değildi bu. Kaygı huzurdu en özgüründen. Özgürlüğüme içimdeki putları yıkarak kavuşabilirdim. Şimdi kırılan taş sesleri duyuyorum içimde: "Ben kırılanları sevmem."
·
633 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.