Michel Ende'nin momo adlı kitavının ifade ettiğiEdebiyat
Gerçekleri anlatan bir kitap.Gerçektende bir şey yaparken yaptığımız şeyden mutlu olmuyorsak boşa zaman harcamış olmuyor muyuz?Tabii ki duman adamlar gelip vaktimizi çalmıyorlar ancak o zaman, boş bir zaman olmuyor mu?Mutsuz bir şeyi yapıyorsak, o anın ne değeri oluyor?Sadece bir an yaşamak mı amaç?Ama mutsuz?Zevk almadan yapıyorsak, ne anlamı var o yaptığımız zamanın?Gerçekten, bunu yapıyoruz.O anın tadını çıkarmayı bilmeliyiz.Çünkü, o an sadece bir kere yaşancak.Bir daha olmayacak.Bunu bilmemiz gerekmez mi?O an boşa gitmiş olur.
Bunu istemiyorsak o an, ne yapıyorsak mutluluk ile yapalım.Zaten üzgün mutsuz yaptığımız şeyler bizim için hem değersiz olur hemde kötü olur, yapamayız iyi bir şekilde.
Bunu düşünerek mutlu olmalıyız:)Anlayacağınız zamanımızı dolu dolu yaşamak varken aceleye getiriyoruz.Bunu yaptığımızda da ana odaklanamıyoruz.Hayatınıza küçücük de olsa dokunan insanları bilirsiniz.O insanlarla zaman daha kıymetlidir.
Peki hayatınızdan zaman çalanları bilir misiniz? Eminim ki farkında değiliz.
Eskiden bir günde alınan yollar şimdi en cok 5 saatte alınıyor. Eskiden günlerce süren işlerimiz şimdi çabucak bitiyor. Eskiden haftalarca sürülen tarlalar şimdi bir gunde sürülüyor.
Hiç düşündünüz mü iş zamanı kısaldığı halde neden bize zaman yetmiyor? Neden hayatımızdan bunca kolaylığa rağmen zevk alamıyoruz? Neden bizim bazı güzellikler için zamanımız yok?
Cevapları çok da uzaklarda değil aslında. Tüketim çılgınlığı, acelecilik, insani değerlerle yeterince ilgilenmeyişimiz.
Hatırlıyorum da küçükken arabamız olamamasına rağmen akraba eş dost ziyaretlerine daha çok giderdik.şimdi ise daha kolay olduğu halde bir telefonu bile çok görebiliyoruz.halbuki imkanlar daha kısıtlıydı.Ancak biz biz bilmeden kısıtlamıştık.Ama biz yapmıştık.
·
84 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.