Bu, Engin Geçtan'ın okuduğum ilk kitabı. Okurken tanımakta geç kaldığım bir yazar daha dedim kendi kendime. Bu kitabında insana dair neredeyse tüm konulara şöyle bir değinmek istemiş sanki yazar. Ama en can alıcı noktalarla yapmış bu değinmeyi. Engin Geçtan bir psikoterapist ve gördüğüm kadarıyla eserini kaleme alırken hem akademik çalışmalardan, hem de klinik vakalardan elde ettiği bilgileri damitarak oluşturmuş eserini. Okuyucuyu ne çok fazla akademik dil ve dipnotlara boğmuş, ne de basit bir anlatım benimsemiş. Gayet akıcı bir dille olabildiğince derin psikolojik halleri kısa bir kitapta toplamayi başarmış.
Kitap 13 başlıktan olusuyor. Birey ve toplum, ana-baba ve çocuk, insanlardan korkmak, öfke ve düşmanlık, değersizlik duygusu, kaygı, sorumluluktan kaçış, yalnızlık, ortakyasam ilişkisi, nevrotik kısırdöngü, yaşam ve ölüm, kendini yaşamak, epilog başlıkları altinda pek çok ayrıntıya yer vermiş. Bireyin hem bireylesme hem de toplum içerisinde var olma arzusunun kendi içinde yarattığı çelişkiye; anne-babanin bireyin gelisimi ve tüm yaşamı üzerinde yarattıkları büyük izlere; ikili ilişkilerde yaşanan sorunlarda sorumluluk dengelerine, kendine değer verme konusundaki git-gellerimizin ilişkilerimizi de tehlikeye sokma durumlarına; yine birliktelikleri yapışık ikiz gibi gezmek zannettiği için birbirine nefes aldırmayan kişilerin ilişkilerinin sonunu kendilerinin hazırlayışına; yaşlılık ve ölüm düşüncesinin sadece yaşlılıkla ilişkilendirilmemesi gerektiğine, bunun aslında her yaşın sorunu olduğuna ve bunun gibi daha birçok konuya ışık tutmuş yazar.
Yazdıklarında Freud, Jung, Aldler, Fromm gibi ünlü yazarların etkileri de oldukça yoğun. Kitabı çok beğendim ve yazarın diğer eserlerini de merak ettigimi belirtmeliyim.
·
63 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.