Virginia Woolf- Kendine Ait Bir OdaKadın-Erkek
Size yeni favori ve başucu kitabım olan “Kendine Ait Bir Oda” ile geldim. Kitaptan o kadar etkilendim ki eminim buraya ne yazarsam yazayım düşüncelerimi ve hislerimi sizlere istediğim kadar aktaramayacağım. Bu kadar etkilenmemin sebeplerinden biri de maalesef ki son zamanlarda patlama yapan “kadın cinayetleri, psikolojik ya da fiziksel şiddet ve tacizleri” ve bunun getirisi olan, kitabın da üzerinde düşünmemizi sağladığı hakkını arama, başkaldırma, kendini ezdirmeme güdüleri. Yazarın okuduğum ilk kitabıydı ve kesinlikle son olmayacak. Hatta abartı olur mu bilmiyorum ama henüz yalnızca bir kitabıyla tanışmış olmama rağmen şimdiden en sevdiğim yazar olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. Feminizm ve feminizm edebiyatının ikonu olan Virginia Woolf, bu kitabına ağzından birtakım gerçeklerle karışmış yalanlar akacağını ve bu gerçeklerin dikkate değer olup olmadığını okuyucunun belirleyeceğini söyleyerek başlıyor. Kitabın ilk 5-10 sayfasını “adapte olma süreci” olarak adlandırabiliriz. Başkarakteri yine onun ağzından dökülen satırlarla tanıyoruz. Kitap bir sohbet havasında başlıyor ve karakterimiz sık sık “kadının yazın dünyasındaki ve toplum içerisindeki yeri” ile ilgili düşüncelerini açıklayarak örneklerle, alıntılarla bu açıklamalarını pekiştiriyor. O “çok değerli, saygın, bilgin, donanımlı” fakat kadını resmen düşman gibi gören, başını ezmeye çalışan, hakir gören zihni dolu yüreği boş sanatçıların, düşünürlerin, profesörlerin bir güzel kulağını çınlatıyor. Aklındaki sorulara cevaplar arıyor. Bu sorulara cevap bulma ümidiyle çıktığı düşünsel gezintide okuru da yanında sürüklüyor. Kitabımız ince bile olsa bana göre bir çırpıda okunulabilecek bir eser değil. Zaten bir çırpıda okumamalı da. Sindire sindire, anlaya anlaya, üzerinde notlar alarak, altını çizerek okumalı. Eğer bir roman beklentiniz varsa olmasın zira roman olarak isimlendirilse de deneme ağırlıklı bir kitap. “Kadınlar ve kurgu edebiyatı” başlığı altında yola çıkan Woolf, dönemindeki ve özellikle kendi döneminden önceki kadın sanatçıların ne kadar az olduğundan dem vuruyor. “Shakespeare gibi bir dehanın neden kadınlar arasından çıkmadığı” sorusuna cevap arıyor. Cevap çok basit aslında. O dönemlerde hangi kadın Shakespeare’in yarısı kadar bir olanağa sahipti ki? Hangi kadına kendi parasını kazanma imkanı sunulmuştu? Kadınlara evi idare etme’ çocuk bakma, yemek yapma, yama yapma dışında bir vasıf yüklenmiş miydi? Hangi kadının kendine ait bir odası vardı? O dönem eline bir kâğıt ve bir kalem almaya cesaret edebilen kadına şunu derlerdi: “Senin yazman neye yarar?”
Kitapta “Kadın, kadının sanat ve yazın hayatındaki yeri, kadın erkek eşit(siz)liği, erkeklerin sahip olup kadınların olmadığı imkanlar, toplumun kadına biçtiği roller” gibi başlıkların yansımasını buldum. Yazar bu eser vasıtasıyla kadınların sanat ve yazın dünyasında karşılaştıkları engelleri dile getirip onları yazmaya teşvik etmekle kalmıyor aynı zamanda yüzyıllardır ezilen, yok sayılan, aşağılanan, evlere kapatılan, şiddete maruz bırakılan kadınların mücadele etmesi, hakkını araması, başkaldırması, “Ben de varım!” diyebilmesi için yol gösterici bir ışık tutuyor. Mutlaka okuyun, okutun. Virginia Woolf’u bir de bu eseriyle tanıyın...
·
318 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
