"Bana ne insanlardan! Annem bana ait. Annem burada kalacak." sözleriyle toprağı kızdıran genç kızımızın, annesinin ölümü üzerine onu toprağa vermeme isteğinden doğduğunu düşünüyorum, toprak yeme dürtüsünün. Belki dikkat çekmek için değil ama onu sakinleştirmesi için toprağa meyillenmiş olmalı. Metinden uzaklaşıp söylemek istediklerine kulağımı tıkayarak kitap hakkında farklı bir yorum peşinde koşmak istiyorum. Feminizm, büyülü gerçeklik ve fantastik kelimelerini kullanarak da dikkatinizi yorumuma odaklamak isteyebilirim. Oysa niyetim bu değil.
Niyetimin aslı; toprağın yarattığı gibi içine çekip usul usul canlılığımızı yitirmesine işaret etmektir. Şiddetten, tehlikeden, varlığımızı tehdit eden her şeyden uzaklaştırıp dürtülerimizle yaşayana sesimizi ulaştırmaktır, bu kurgunun en belirgin mesajı.
Annesini yitiren genç kızımız sayesinde Buenos Aires'in kaldırımlarına açılan bir evin kapısından içeri giriyoruz, ilk sayfada! Henüz toprakla temas kurmaya başlayan genç kızımızın adını bilmesek de onun yerine kendimizi koyabiliriz. Çünkü yaşadığı trajedi, hepimizin trajedisi.
Yediği her toprakta yok olan ya da yok olmaya yüz tutan insanlarla temasa geçen genç kızla birlikte zamanla aynı evin üyesi oluyor insan. Aynı duyguları yaşayıp aynı davranışları normalleştiriyor. Yine de fazla iyimser olmayalım. İlk gençlik dönemlerimiz pek de başarılı geçmiyor.
Kurgunun izleğinde gezinirken Toprakyiyen'le birlikte onun yaşamına ve değişimine de eşlik ediyoruz.
Arjantin'li yazar Dolores Reyes'in bu enteresan yaşamı kaleme alırken kullandığı üslup ve dil, kurgunun içine iyice çekiyor. Akıcılığı, kurgunun psikolojisini birebir okura yansıtırken okuyan kişi kimi sayfalarda donup kalır zannımca. Ki benim için öyle anlar olmadı değil. Bazı cümlelerde yavanlık hissetsem de pek aldırış etmek istemiyorum.
Açıkçası kitabı sevip sevmediğimden de emin değilim. Sadece çok çarpıcı bir metin olduğunu dile getirmek isterim.
Bir de kitabın kapak tasarımı hoşuma gitmedi. Çünkü psikolojik bir kitaba ağır renk ve özverili tasarım isterdim.
·
492 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Marquez’in Yüzyıllık Yalnızlık eserinde, ailenin 2 veya 3. kuşaktan kızlarından birinin de sürekli toprak yediğini hatırlıyorum. Marquez’in Latin Amerika edebiyatındaki rolünü düşünürsek; bu yazarımızın da ondan bir nebze etkilenmiş olması ihtimal dahilinde. Sanki Y.Yalnızlık’tan sevdiği bir karakteri alıp onun hikayesini genişletmek istemiş gibi. Çünkü o kızın hikayesi de, YY karakterleri içinde psikolojinin oldukça ön planda olduğu bir hikayeydi. İncelemenizde, iki karakter arasında bu tip bir benzerlik olduğu izlenimi edindim. Bir de büyülü gerçekliği geçirmişsiniz başlarda:) Taşlar biraz daha yerine oturuyor gibi:) Ya da ben oturduğum yerden 2 dakikada senaryo yazmış da olabilirim:)
Bir süredir karşıma çıkan bir kitaptı ve incelemeniz çok faydalı oldu. Kapak tasarımı konusuna %100 katılıyorum. Emeklerinize sağlık, keyifli okumalar…