Aklı başında bir insan olan Macide ve daha kendi başına en ufak bir karar almaktan bile aciz olan Ömer'in birbirlerine aşık olup hayatın hengamesi ve birçok olumsuzluklar içerisinde yaşama gayretlerinden bahsediyor roman. Zaten oldukça aciz durumda olan Ömer Macide'yi evine alıp daha nikah bile olmaksızın karısı ilan edişinin üzerine maddi yönden daha da zora düşüyor. Hayatını ahbaplarından aldığı üç beş kuruş ile idame ettirirken onlardan da medet ummayı bıraktığı vakit, kendi tabiriyle içindeki şeytanın etkisiyle, hırsızlığa yelteniyor...
Ömer, Macide'yle evliliklerden sonra -buna evlilik denirse tabii- birine bağlı yaşamayı gururuna yediremediğinden olsa gerek, arkadaşlarıyla daha sık görüşür oluyor. Arkadaş çevresi ise kendilerine bile hayrı dokunmayan, tek işi gazete ve mecmualarda insanların fikirlerini küçümsemekten ibaret olan birkaç kişiden oluşuyor. Ömer'in bunlarla olan münasebeti ve Macide'yi de bunlarla yüzgöz edişi oldukça can sıkıcı bir hal alıyor ve Macide'ye hayatı yaşanmaz kılıyor...
Ömer'in kabahati içindeki şeytana yükleyerek yaptığı onca pis işten sonra Macide Ömer'e bir ayrılık mektubu yazıyor ama Ömer bir yanlış anlaşılma üzerine tevkif edildiği için bu mektubu Ömer'e veremiyor. Ama gel gör ki Ömer de kendi kabahatinin farkına varıyor ve Mecide'ye daha fazla zulmetmemek için ayrılma konusunda Macide'den erken davranıyor...
İkisinin de birbirlerini delicesine sevmesine rağmen müşterek hiçbir noktalarının olmayışı bu noktaya getiriyor her şeyi. Ve Ömer'in her kabahatinde içindeki şeytanı bahane etmesi... Neyse ki kendine itirafa muvaffak oluyor, kendi acizliğini, tembelliğini, iradesizliğini, bilgisizliğini, hakikatlerden kaçışını, yani hatanın içindeki şeytanda değil kendinde olduğunu...
·
232 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.