Kapitalist sistemi her yönden eleştiren Paul Lafargue, kapitalizmi eleştirmekle kalmıyor bu sistemi oluşturan işçileri de eleştiriyor. 42 sayfadan oluşan bu ince kitabı bitirdiğinizde ciltler dolusu kitap okumuş hissine kapılıyorsunuz. Kitabın konularına değinecek olursak; yazarımız, kapitalist sistemin çarklarından olan ücretli işçiliği ve işçi sömürüsünü, işçi sınıfının anormal çalışma saatlerini ve koşullarını hicivli bir dille ele almıştır.
Tembelliğin bir hak olduğunu, bunun için mücadele edilmesi gerektiğini hiç düşünmüş müydünüz? Aslında bu tembellik tam olarak bizim bildiğimiz aylaklık olarak değil de, Haluk Bilginer'in "Bana kalırsa insanlar sadece öğlene kadar çalışmalı. Öğleden sonra da dere kenarına gidip, resim ve felsefe yapmalı" dediği şekilde ifade ediliyor.
Kapitalist sisteme tüm varlıklarıyla sorgulamadan dahil olan işçiler günde 11-12 saat, kimi zamansa 14 saat çalışarak; sağlıklarına, özgürlüklerine, hayatı güzelleştiren ve yaşanmaya değer kılan her şeye veda etmek durumunda kalıyorlar. Yazarımız ise tam bu noktada, işçi sınıfının çabasıyla bu çalışma saatlerinin iyileştirebileceğini, tembellik haklarını ilan edebileceklerini savunuyor.
Makineleşmenin gelişmesiyle insanların tembellik haklarına daha çabuk kavuşması ve kendilerine daha fazla zaman ayırmaları için fırsat çağı olması gerekirken;
makineler insanın çalışmasını aşağı çekeceğine, işçi dinlenme süresini de bu oranda arttıracağına sanki makinenin çalışmasıyla yarışmak ister gibi insanı daha da fazla köleleştiriyor.
Sonuç olarak makinelerimiz yorulmaz çelikten uzuvlarıyla inanılmaz, tükenmez bir verimlilikle üretimlerini kendiliklerinden yerine getiriyorlar, ama Kapitalizmin büyük filozoflarının düşüncesine ücretli işçilik, köleliklerin en beteri egemen olmaya devam ediyor!
Ve insanlar makinenin insanlığın kurtarıcısı olduğunu ve ücretli işten kurtaracak, ona boş vakit ve özgürlük verecek tek yol olduğunu hala anlamıyorlar...
·
204 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.