Şirinevlerden Ataköye "empati" ışığıEdebiyat
Kitabı okuyup bitirene kadar yaşadığım süreç tam olarak Şirinevler Ataköy köprüsü gibi bir mazara oluşturuyor benim için. Bir yanı cennet bir yanı cehennem ve tam ortada koca bir çizgi. Yani elime alıp neredeyse bitirmek üzere olduğum dakikalara kadar bu nasıl bir saçmalıktır? Bu saçmalık daha ne kadar uzatılabilir? Bu saçmalamalar silsilesinin sonu nasıl bir saçmalık tüyü ile taçlandırılacak diye itici bir merak duyarken bi ışık geldi bana.
“Empati ışığı”
Canımın içi başımın tacı babaannemi koydum Samsa’nın yerine. Yıllardır sülaleyi çekip çeviren, üç çocuk büyüten, Almanya’ya çalışmaya gidip çocuklarının ve torunlarının ufku olan, çalışan çocukları için torunlarını büyüten, her akşam iki ayrı ev için sofra kuran, tarla eken biçen kadın yılar sonra yakalandığı alzaymır hastalığı ile nasıl Samsa gibi bir değişime girdiğini fark ettim. En nihayetinde biz çocukları ve torunlarının nasılda kolayca onun yıllar boyu bıkmadan usanmadan verdiği emekleri kısa sürede unutup, onun unutkanlığından yorulmaya başladığımızı fark ettim. Utandım. Çok utandım.
İnsanlar değişir, menfaati biten Samsanın ailesi gibi, bizler gibi, sizler gibi.
Aynı çocuklar gibi defalarca kez sorduğu sorulardan yorulduğumu her hisettiğimde bu kitap aklıma gelecek. Bu kitap benim için tam anlamıyla aklımı başıma alma kitabı oldu.
·
55 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.