Keşke bu kitap yazılırken ben de gönderebilseymişim mektubumu diye neredeyse her sayfada söylenip durdum kendi kendime, çoğu mektupta kendimi görmüş olamama rağmen. Ama buraya yine de yazacağım. İçimde kalmasın...
İlkokul 3. sınıftayız öğretmenimiz masasında bir şeylerle meşguldü sınıf defteri idi galiba ben ve bir arkadaşım da uç almak için ayaklanmıştık ardından öğretmenimiz bağırdı ve yanına çağırdı bizi ve peşinden de ikimize de bir tokat geldi. Gün boyu ağlamıştım içimi çeke çeke hem canım çok yanmıştı hem de belki o zamanlar ne olduğunu bile bilmiyorum ama gururum çok incinmişti. Şimdilerde ise ne olduğunun net olarak farkındayım. Düşünün ki beş parmağının izi yüzümdeydi gün boyu. Bence bir çocuk her ne yapmış olursa olsun özellikle de arkadaşlarının önünde böyle bir muamele görmemeli, çocuğa vurulmamalı.. Bir gün ortaokuldayken bizi 4. ve 5. sınıfta okutan çok sevdiğimiz başka bir öğretmenimizi ziyarete gitmiştik sık sık da giderdik. Öğretmenimizin yanında bize tokat atan diğer öğretmenimiz de vardı. Ben o öğretmenime tokat attığı günden sonra hep mesafeli olmuştum. Ziyarete gittiğimiz gün de öğrencilerine kendisi de bunun üzerine konuştu. Aramızda tatsız bir olayın geçtiğini ve bunun etkilerini hala hissettiğine dair falan. O gün anlamıştım ki üzerinden yıllar geçse de öğretmenim de unutmamıştı hatasını.. Bugün ben ise sınıf öğretmenliği 2. sınıf öğrencisiyim. "Öğretmen olursam.." diye geçiriyorum hep içimden devamını da tahmin edersiniz diye düşünüyorum :)
"Sonuç: Her şeyin başı sevgiyle yoğrulmuş öğretmen olmalı.."
·
107 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.