Gece söylemişti son sözü, hasat artık bitmişti. Belki de masumiyeti öldürmüşlerdi karanlık hesaplarında. Masum olan yiterken, onları yitiren bitiyordu kara toprakta; toprak kusuyordu karasını. Tüm âlem kaybetmişti aşkın varlık ekinini, şimdi zehirden daha acı azıkları. Hele şu kirli hesapları; bedeninde insan diye taşıdıkları. İnsan mıydı öcünü alan yoksa öc alınması gereken. Hepsi birbirine benziyordu, ayrılmıyorlardı tenlerinden. Yalnızca sevginin bıraktığı ışıktan anlaşılıyordu insan. Merhamet bu ışığın tohumuydu; ancak böyle ayrılıyorlardı birbirlerinden...
·
278 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.