“İnsan çocukluğudur.”Edebiyat
“Problemli çocuklar yoktur; problemli ebeveynler, problemli öğretmenler, çok problemli toplumlar ve çok problemli okullar vardır.”
Kitabın sadece bu cümleleri bile bu hayatta yaşayan herkesi tek seferde ve net bir şekilde suçlamaya yeter!
Nihan Kaya çok sert bir dille toplumu ve toplumu oluşturan her türlü canlı/cansız öğeyi eleştirebilmesi açısından çok büyük bir adım atmış bu kitabı yazarak. Yer yer linçlenmeyi de göze alarak.
Hatta zamanında yediği linçleri de bir bir anlatmış.
Tamamen onu ilgilendiren -şahsi- görüşlerine katılmadığım yerleri olsa da, haddini aştığını düşündüğüm birkaç yer olsa da, yaşadığımız kültürün damarlarına çomak sokup dürtse de bunlar beni ilgilendirmiyor.
Çünkü benim bu yazardan aldığım, öğrendiğim bilgiler terazinin ağır basan tarafı oldu.
Okudukça insanı sersemleten şeyler söylüyor.
Bir kadın/öğretmen/anne olmaya aday/eş/kız/insan olarak her kategoride çuvalladığımı hissediyorum. Hepimiz hissetmeliyiz bence!
Geleneksel bir toplumda büyümenin sonucu olan hiçbir gereklilik aslında gerekli değilmiş.
Hepsi yanlışmış.
Anne kutsallığının altında yatan tüm sebeplerin aslında kutsallık atfedilecek özelliklere nasıl da sahip olamadıklarını ve benim de olamayacağımı öğrenmek beni çok zorladı okurken.
Travmaları olmayan çocuk yoktur düsturundan hareketle yazılan bu kitapta, bunun bilincinde olan bir insan olarak ailelerimizin yaptığı yanlışların ne denli büyük boyutlara ulaşıp bireyi ve toplumu etkilediğini de öğrenmek zordu benim için.
Çocukların duyguları, hissettikleri, çocukları ne denli yaraladığımızı, çocukken nasıl yaralandığımızı ve bu dönemdeki her yaşananın bizim tüm hayatımızı etkilediğini bir bir anlatmış kitapta.
Alice Miller’dan çok fazla alıntı vardı ve birkaç yazardan daha alınan şeylerle kitabın içeriği zenginleştirilmiş.Binevi yazarın söylediklerine kanıt anlamında olmuş.
Bilimsel deneyleri anlatması da söylediklerini kanıtlar nitelikte.
Asla katılmadığım ve katılamayacağım şey ise anne-babalarımızın her şeye rağmen iyi niyetli olduklarını düşünmenin ve onların içindeki iyiyi görmeyi yanlış buluyor yazarımız.
Biliyorum ve bilerek, buna rağmen ailemin iyi olduğunu düşünüyorum.
Benim tek bildiğim şuydu; her gün çocuklarla çalışan biri olarak çocukları ciddiye almanın ve çocuğa saygı duymanın çok önemli olduğu.
Bilmediğim şey ise; bunun nasıl yapılacağı.
Çünkü belirli kalıp yargılarımız, zayıflıklarımız, travmalarımız ve kültürümüz var.
Bunları değiştirebilmek çok zor ve nasıl değiştirebileceğimi henüz öğrenemedim.
En azından farkındalık anlamında iyi bir yerdeyim.
Böyle kitapları okumayı sevenlere önerimdir.
·
271 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.