Dostoyesvski olur da okunmaz mı, her kitabını okumak, herkese tavsiye etmek isterim. Kitabın daha başlarında beklentimi fazlasıyla karşıladı ve mutlu mesut (babam tarafından tuğla gibi denilen) kitabı bitirdim, hoş bitmesin de istedim. Felsefe ve gerçekler diyorum. İnsan, şeytan, inançlar... Farklı insanlar, farklı düşünceler, Alyoşa, Dimitri...
Dikkat devamı spoiler!
Babasını öldürmekle suçlanan bir evlat, baba demeye bin şahit isteyen bir baba,ilginç kardeşler ve çok garip bir karakter olarak gördüğüm, sonradan Dimitriye aşık olan ve buraya dikkat gerçekten aşık olan Gruşenka, o kadar garip kişilerin arasında buldum ki kendimi. Yazarımız en başta karakterleri ve içinde bulacağımız durumlarla ilgili olarak uzuun uzun açıklamalar yapıyor, çok yerinde anlatımlar. Özellikle baba karakterinin özel hayatından bahsetmesi eşine nasıl davrandığını anlatması falan onu daha iyi tanımanızı sağlıyor. Daha sonra kardeşler. Onların iç dünyaları. Bir tarafta inanca bel bağlayan Alyoşa, diğer tarafta daha felsefi takılan bir ağabey. Vee karman çorman bir aşk ilişkisi kitaba dağılmış halde, bir ara gerçekten kafam karıştı.
Neyse olayları bırakıp, yazarımızın insan şeytan arasındaki o benzerliği nasıl güzel anlattığını söyleyeyim, hayatla yüzleşmeye hazırım diyorsanız, "insanın veya insanların aşağılıkları canımı yakmaz ben alıştım zaten" diyorsanız ve "bir kitap en fazla ne kadar güzel olabilir" diyenler, siz de okuyun derim. Sevgiler Dostoyesvski bey. İyi ki yazmışsınız.
İyi okumalar...
Fyodor DostoyevskiKaramazov Kardeşler