Tokyolu bir gencin evinden kaçarak çıktığı uzun uzadıya anlatılan yolculuğun son sayfası tatmin edici değildi ancak sanıyorum yazarın da okurlar üzerinde yaratmak istediği etki buydu. Diğer türlü olsa “o zaman romana dönüşürdü.” Yazılan ve anlatılanların ötesinde yazarın madeni, özellikle rehberi Hatsu’yu kaybettiğini anlattığı sahneler kapalı yerde kalma korkumu artırıyor ve hala boğazımı düğümlüyor. Her hatırladığımda nefesim kesilecek. Teşekkürler Soseki.
·
59 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.