Dizisini 5 kere bitirmiş bir fanı olarak, kitabı çok sonra okusam da; bendeki yerinin çok başka olduğunu söyleyebilirim. Zira 2000 yılından sonra gerçeklikten uzak tatlı bir üslupta yazılan polisiyle eserlerden ziyade, her satırında buram buram yerlilik kokuyor... Behzat Ç. Polis teşkilatı içinde, sisteme adapte olamamış ve her zaman kendi bildiği doğruları okuyan bir baş komiser. Etrafındaki kişiler de kendi gibi sisteme adapte olma konusunda sorunları olan, ve hayattaki tek desteği birbirlerinde bulan kişiler. Harun, Akbaba, Hayalet... Her birinin kendince bir hikayesi, yanlışa batmış hayatlarının kendince bir "ama" demek için gerekçesi var... Behzat Ç. şiddetli geçimsizlik nedeniyle karısından boşanmış, tipik olarak eşinden boşanmış her Türk erkeği gibi alkole sığınmış, her ortamın adamı, gerektiğinde sevecen gerektiğinde hırçın ama asla doğrularından şaşmayan birisidir. Gözü karadır, müdürlerden ve baskılardan korkmaz. Karısıyla ayrıldıktan sonra hayatını adadığı işi olan cesetler ve cinayetlere daha sıkı tutunur. Çünkü biliyor ki; işi olmasa berrak tutabileceği bir kafası kalmayacaktır. Tabi bu inişli çıkışlı hayatın içinde, herkesten uzak tuttuğu, dokunmaya kıyamadığı ve zarar verdiğini düşündüğü için uzak durduğu bir kızı vardır; Berna... Berna ise babasına karşı bu uzak kalıştan ötürü fazlasıyla hırçın, kızgın ve intikam meyillidir... Betimlemeler üst düzey, okurken Ankara'nın o soğuk ayazını, Sakarya semtinin bira kokan ara sokaklarını ve kasvet havası gibi griye boyanmış gökyüzünü her satırda iliklerime kadar hissettim. Her okuyanda aynı hislerin uyanacağına inanmıyorum, fakat bu kitabın ve dizisinin bendeki yeri her zaman çok özel olacaktır.
"Üzülme Bernacık, senin yerine ben o sayamadığın son kırmızı Vosvos'u saydım. Artık yıldızlı gecelerde tüm dileklerin gerçek olabilir..."
·
1.119 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.