Çok şey yazmak isterdim..
Ah Dostoy'cum yine düşüncelerimi darmadağınık ettin.
İtiraf ediyorum:
Nedense "Suç ve Ceza" romanına karşı önyargım vardı Dostoyevski'nin bütün eserlerini okurum ama bu kitabı okumam diyordum ki vazgeçtim ve okumak için okumaya karar verdim. Okumak için okuduğuma pişman oldum :(
Okudukça hayatı sorguladım, insanları sorguladım.. İnsanlara farklı bakış açısıyla bakmayı (insan bazen baktığını sanıyor ama boş bakıyormuş) bana çok net bir şekilde gösterdi. Ben bu kitaptaki bütün karakterlerin, benim içimde yaşayan ara ara ortaya çıkan hatta bazılarını içimde öldürdüğümü sandığım şeyleri tekrar ortaya çıkarttı.
Birisini gerçekten öldürmek gerekmiyor bir şeyleri anlamak için, içimizde çok şey öldürüyoruz: sevgiyi beklerken nasıl sevmemiz gerektiğini, umut etmeyi, düşüncelerimizi öldürüyoruz hatta (tabi ki çevremizdeki insanların bunları yok etmesinde büyük katkısı var ama biz kendimizden sorumluyuz ve sadece sevgi iyileştirirdi bizleri)
Rodya, pişmanlık duymuyordu fakat bana pişmanlığı beynimin içine soka soka yerleştirdi. (Hiç değilse... hiç değilse pişmanlık duyabilseydi! Öyle bir püşmanlık ki, yüreğini yakıp kavursun, uykularını kaçırsın; öyle bir pişmanlık ki, düşlerini darağaçları, suda boğulmalar doldursun! Ah! Böyle bir pişmanlık nasıl, nasıl sevindirirdi onu! Acı ve gözyaşı da bir hayattır!) (syf:678)) Rodya'nın uykusu kaçmadı, benim kaçtı, benim düşüncelerim darağaçında asıldı.
·
48 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.