Ermiş, 78 sayfalık uzun bir şiir. Yazar, beşeri düşüncelerini "peygamber" olarak isimlendirdiği kahramanının ağzından dile getirmiş. Tek cümleyle ifade edebileceği yaklaşımını güzel söz sanatını kullanarak uzun uzun anlatmış. Mesela "Güzellik" hakkında 26 derin ve şiirsel cümleyle insanların güzellik sandığı şeyin tatminsiz arzular olduğunu, güzelliğin mutluluk ve yaşam olduğunu anlatmış. "Sonsuza çiçeklenen bahçedir o, daima semada bir melek sürüsü." Artık ne anlarsan anla.
Demem o ki, insanlar bu kitabı okuduklarında bir dakikalığına bile olsa "aydınlanmış" hissediyorlarsa ne mutlu onlara. Ben hissedemedim. (Zweig kitapları gibi methiyeler düzülen bir kitap. Bu kitaplara olan aşkın 70-80 sayfa olmalarıyla bir ilgisi var mı acaba? Ya da ben bu kitapların kötü çevirilerini mi okudum? Yoksa ben aşktan, yaşamdan, ölümden, mutluluk ve mutsuzluktan, sevgiden anlamayan, hisleri törpülenmiş, sığ bir insan mıyım?)
·
756 Gösterim
4 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Estağfrullah :) bende okumadım ama bazen bazı kitapları yanlş zamanlarda okuduğumuzdan beğenemiyoruz diye düşünüyorum🙂
:) Tabii ki sizin dediğiniz gibi de olabilir Derya Hanım.1000kitap'ta çok okunduğunu görünce yıllar sonra yeniden okudum aslında.
#242822693 incelememde de yazmıştım İş bankası yayınlarındaki çeviriyi o kadar beğenmedim ki yarım bırakmıştım (Ermişin Bahçesi eseri için). indigo yayınlarından almıştım. Bahsettiğiniz cümleyi de merak ettim. Bendeki çevirisi şöyle imiş "...sürekli çiçek açan bir bahçe ve sonsuza dek uçan bir grup melektir."
Eser hakkındaki düşüncemi etkilemiyor ama iki çeviriden biri yanlış o zaman. Şiirsel anlatıma saygı duymakla birlikte aforizmalara karşı hoşnutsuzluk hissediyorum. Bu arada harika incelemelerinizden çok faydalandım. Emeğinize sağlık.