Cemile YorumuRoman
Orhan Kemal'in Baba Evi, Avare Yıllar, Cemile üçlemesinin son kitabını da okudum.
Orhan Kemal serinin ilk iki kitabından farklı olarak bu kez kahraman bakış açısını kullanmıyor ve diğerlerine nazaran toplumcu-gerçekçi edebiyatın sınırlarında kalarak daha sanatsal bir dil kullanıyor. Bu yönüyle diğer iki kitaptan farklı bir özellik taşıyor. Hatta ilk iki kitabı okumadan da okunabilecek bir havası var. Vakti olmayanlar direkt Cemile'yi de okuyabilirler.
Bu kitapta Çukurova'da bir pamuk fabrikasında çalışan işçilerin yaşamına Cemile'yi merkeze alarak tanık olma şansını buluyoruz.
Bir yandan yaşama savaşı verecen işçi ailelerinin hikayesini takip ederken öte yandan fabrikadaki konumunun sarsılmasından endişe duyan fabrika yöneticilerinden birisinin ayak oyunlarını takip ediyoruz. Alaylı fabrika yöneticisi fabrika sahibinin İtalyan mühendis çalıştırmaya başlamasıyla konumunun zayıflayacağını hesap ederek onu kovdurmak için bir oyuna girişiyor. Tüm bu keşmekeşin içerisinde bir de fabrikada çalışan on beş yaşındaki Cemile'nin evlenme hikayesini okuyoruz.
Orhan Kemal'in bu kitabından serinin diğer iki kitabı gibi zevk alamadım. Çünkü anlattığı mesele başkalaşmıştı. İlk iki kitapta kendi yaşam öyküsünü anlattığı için üçüncü kitabın da o şekilde devam edeceğini tahmin ederek okumaya başladım fakat kameranın Cemile'ye dönmesiyle ilk iki kitabın baş kahramanın hikayesinin zayıflamasıyla karşılaştım. Orhan Kemal bu kez başka bir meseleyi ele alıyordu. İşçi kadına ve fabrikaya odaklanıyordu. Dolayısıyla bu kitabı belki de serinin diğer kitaplarından bir parça ayrı düşünmek daha doğru olur.
·
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.