Dostoyevski’nin ilk romanı. Bende kendisinin çoğu kitabını almama rağmen kronolojik olarak başlamak istedim okumaya fakat beni o kadar boğdu ki sanki o küçücük odada, kırık sandalyede oturup ben yazıyordum o mektupları. Açlık, yokluk, yoksulluk ve yoksunluk. İnsanın iliklerine kadar işliyor ama bırakamıyorsunuz kitabı. Hangi karaktere üzüleceğimi şaşırdım hele ki o çocukları aç diye kendisi kadar yoksul olan komşusuna bir umut aman dileyip para isteyen baba beni mahvetti.
Bu zamanda okumuş olsanız bile asgari ücretle çalışıp, günün yorgunluğu üzerine çökmüş vaziyette sıkış tepiş metroda oturacak yer bulup açıp okuduğunuz bu roman, insanı nereden vuracağını iyi biliyor inanın.
·
80 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.