Başlarda oldukça büyük bir hevesle, ilgi çekici bularak başlayıp okuduğum kitapta sonlara doğru ne yazık ki hayal kırıklığı yaşamaktan geri duramadım. kitabın üzerimde tesirini üç bölüme ayrıracak olursam eğer, merak ve ilgi sonrasında ızdırap ve idrak ve buna ekseriya öfke ve şaşkınlık.
Birinci bölümde olaylar o kadar hızlı ilerliyor ki biran önce okumak, okuyup bitirmek istiyorsunuz ve eğer benim gibi bu isteğe karşı koyamazsanız, kitap bir günde kolaylıkla bitiyor.
İkinci bölümde, vatan müdafaası için yol alan yiğit evlatların ve geride kalanların, anaların, çocukların ve elbet tabii yol gözleyen genç kızlarımızın adeta bağrımıza ateşten bir ok misali saplanan hikayesini okuyoruz.
Kitapta en büyük darbeyi şüphesiz üçüncü bölüm vuruyor. kitabın başlarında eşine olan bağlılığı ve sevgisiyle göz dolduran bir kadının, acısının getirdiği metanetsizlik ile biricik eşini geride bırakması beni bir hayli üzdü :(
zira böylesine akıllı, güzel ve olgun olarak tasvir edilen bir kadının böyle bir ahvale düşmesi, zannımca hoş değildi. Fakat Aliman'ın hikayesi de bana, acı ve kederlere karşı daimi olarak demir gibi, kırılarak fakat bükülmeyerek durmamız gerektiğini hatırlattı. sahiden de kırılmak, her şeraitte bükülmekten ve kula baş eğmekten kat be kat iyi olsa gerek. Aliman'ın içinde bulunduğu ruhani durum göz önüne alındığında ona üzülerek bakıyorum fakat yine de bu hikayede Aliman'ın bu kadar sorumsuz davranmasını istemezdim.
Üstelik kitap Cengiz Aytmatov gibi kültürel değerlere bağlılığı ile bilinen bir yazara ait olmasına rağmen sonlara doğru komünizmsel bir hava ve bundan ötürü gelen bir yerme ile işçi sınıfının üzerine mal edilerek emek kavramını aşağılayan bir yazar da görmedim değil.
Yani işin özü şu dostlar, savaşın insanlar arasında değil devletlerin çıkarları arasında yapıldığını, ağır sonuçlar doğurduğunu ve sonucunda hiçbir şeyin eskisi gibi kalmadığını anlatan naif ve hızla biten bir kitap.
·
104 Gösterim
1 Yorum
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.