Nasıl,nereden baslasam bilemiyorum.Uzun zaman sonra okuduğum en iyi kitaplardan biriydi.Kitapta yer yer sinirleniyorsunuz yer yer üzülüyorsunuz çok karmaşık duygular...
Başlangıçta klasik bir aşk hikayesi sanmıştım fakat sonu beklediğimden de farklıydı ve beni şaşırttı.Ana karakterimizin özgür olup kendi ayakları üzerinde durması daha çok tercihimdi tabii ama söz konusu 1800ler olunca pek mümkün gibi değil.
Alışkanlığım olduğu üzere kitabı eleştirmek benim görevim değil ama ben çok beğendim her seferinde bu zamana kadar niçin okumadım diye kendime de sitem ettim.
En eğlendiğim kısmı karakterlerin analizine gelirsek;
öncelikle Heathcliff'e başta çok üzülmüştüm ama sonradan o kadar uyuz oldum ki baştaki üzülmem kitap sonuna kadar nefrete dönüştü.
Kitapta en sevdiğim karakter Edgar Linton kendisi tam bir beyefendi ve nezaket örneği kendisi ve kızı için çok üzüldüm okurken biraz da duygulanmıştım ancak bu kadar duygulu ve iyi niyetli olması beni kızdırmıştı.
Catherine'lere gelirsek Edgar Catherine Linton'u maalesef sevemedim ve diğer başkahraman ile arasında olan aska sempati ile yaklaşamadım belki de benim favori karakterim Edgar olduğu içindir. Küçük Cathy ise tam bir balık burcu yükseleni ikizler bence bu kadar duygusal ve sadık olmasının tek açıklması bu olabilir Babasını kandırdığı için kendisine kızsam da cesur oluşu ve kitabın sonundaki değişimi beni yine kendine bağladı
gelelim Hareton'a benim şanssız kekim.Ama bana göre Haretonn nasıl bir ortamda olursa olsun her insan için bir ihtimalin olduğunun ve iyilik ve kötülüğün bizim elimizde olduğunun kanıtı.
·
69 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.