.
Her zamanki sığınağımda oturup şömine rafının üzerindeki kollu şamdanların ışığında adama baktım. Ateşin hemen yanına çekilmiş olan koltuğa oturduğu için, şamdanın ışığı doğrudan yüzünü aydınlatıyordu. Çok üşümüş gibi gittikçe daha çok yaklaşıyordu ateşe. Bay Rochester’le karşılaştırmaya başladım bu adamı. Kendi halinde bir kazla, öfkeli bir şahin arasında bile, böyle bir fark olamazdı. Uysal bir koyun ile, sert yaratılışlı bir bekçi köpeği gibiydiler.
Bay Rochester’in eski arkadaşı olduğunu söylemişti ya, ilginç bir arkadaşlıkları olmuştur herhalde. Eskilerin söylediği, “zıt kutuplar birbirini çeker” sözü doğruymuş demek ki.
.
Sayfa 250 - Martı Yayıncılık, 1.Baskı, 2016, Çeviren: Ceren Taştan,,,,, Jane·Kitabı okudu