İki Kitap, İki Camus
Kitabın diğer incelemelerinde kitabın pek beğenilmediğini görüyorum ve sanırım kısmen hak da veriyorum. Fakat bence bu kitabı Albert Camus'nün kendi ruhsal gelişiminin bir aşaması olarak görmek gerekiyor. Ne demek istediğimi ve nedenini anlatacağım.
Ben kitabı beğendim fakat Albert Camus'nün diğer eserlerindeki gibi kendimi kitaba ait hissedemedim. Camus'nün diğer eserlerindeki gibi kitaptaki betimlemelerin, diyalogların ve karakterlerin düşüncelerinin içine ustaca serpiştirilmiş felsefeyi yine hissediyorsunuz (ki sanırım Camus'ye hayranlığımın bir sebebi de budur). Fakat yine de kendimi kitaba ait hissedemedim. Sanırım Mersault'ün bencil yaşantısına, bir insanı tüm kalbiyle değil de gündelik arzularıyla sevmesine ve işlediği o büyük günaha rağmen mutlu olabildiği fikrine katılamadığım için kendimi kitapta hissedemedim.
Kendini ölüm döşeğinde, yanında yüzüne dahi kendisini tüm kalbiyle sevmediğini söylediği kadınla ve aklında hayatını aldığı adamın hatırasıyla bulan bir adam nasıl olur da mutlu bir hayat yaşadığını düşünebilir, ben bu fikre katılmıyorum. Bu nedenle de kitabı tümüyle sevemedim, benimseyemedim.
Açıkçası Albert Camus'nün de bu fikre katılacağını zannetmiyorum. Bu yüzden de kitap okurken kafamı çok karıştırdı. Albert Camus'nün bir "Düşüş" kitabına bakıyorum bir de bu kitabına, sanki iki Camus farklı insanlar gibi geliyor. Sonra aklıma geldi, Albert Camus bu kitaba 1930 yılında başlıyor, yani henüz 16 yaşındayken :).1938 yılında ise kitaba son dokunuşlarını yaptığı söyleniyor. Düşüş'ü ise 1956 yılında yayımlıyor yani 42 yaşında. Bu yüzden iki Camus farklı hissettiriyor, 16 yaşındaki bir çocuğun 42 yaşındaki haliyle farklı düşüncelerde olabileceğini düşünmek mantıklı olsa gerek.
Hatta ilginç bir bilgi daha; Albert Camus hayatı boyunca Mutlu Ölüm'ü yayımlatmıyor. Mutlu Ölüm, ölümünden 10 yıl sonra 1970'te yayımlanmıştır. Belki de kitabın artık şimdiki dünya görüşüyle farklı olduğunu düşündüğü için yayımlatmak istememiştir, kim bilir?
·
69 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.