Eski Bir Dostla Yeniden Buluşma…Edebiyat
Beyaz Kale’yi 1998 yılında, henüz lise 1 öğrencisiyken okumuştum. Edebiyat öğretmenim Birgül Oğuzkanlı bu kitabı okumam gerektiğini söylemişti bana. O zaman, bana ne kadar büyük bir iltifatta bulunduğunu anlayamamıştım. “Sınıfta bu romanı anlayabilecek tek kişi sensin” demişti. Bu cümlenin gazıyla kendimi çok zorlamıştım ama kitap bana aşırı zor gelmişti. Yine de ondan bir şeyler çıkarmayı başardım. Çıkardığım en güzel sonuç ise, o günden sonra bir daha kitaplardan kopamamamdı.
Aradan 24 yıl geçti. Beyaz Kale’yi bir de 37 yaşındaki Volkan okusun dedim. İkinci defa çıktığım yolculukta uzun zamandır görmediğim bir dostu görür gibi hissettim hemen. Bazı sahneleri çok net hatırlıyordum. 17.yüzyıl Osmanlı İstanbul’unun havasına hemen girdim. Bu kitap hayatımda okuduğum adam akıllı ilk romandı. 24 yıl sonra tekrar kavuşmamız biraz gülümsetti biraz da hüzünlendirdi. Gülümsetti çünkü 24 yıl önce zorlanarak okuduğum kitabı bu kez kolayca anlayıp o dönemlerdeki anlama çabamı hatırladım. Hüzünlendirdi çünkü bir kitap okunduğu zamanın etkisini de üzerinizde bırakıyormuş. Onu anladım. 15 yaşındaki Volkan’ı hatırladım.
Beyaz Kale bence yazarın en iyi kitabı değil. Postmodernizmin Pamuk’u tamamen sarmaya başladığı ilk roman denebilir. Günümüzdeki tarzının ilk eseri de diyebiliriz. Doğu-Batı çatışmasını, Doğu ve Batı’nın birbiri hakkında bilmediklerinin ortaya dökülüşünü iki karakter üzerinden çok iyi yansıtıyor yazar. Aslında hepimizin insan olduğunu, nerede doğarsak doğalım ya da hangi dine mensup olursak olalım özünde aynı hataları yapabileceğimizin, aynı duyguları hissedebileceğimizin mesajını da derinden derinden hissettiriyor.
Beyaz Kale büyük bir hikaye sunmuyor ya da aksiyonlu bir maceraya bizi atmıyor. Bunu bekleyenler belki hayal kırıklığı yaşayabilir. Beyaz Kale bizi iki kişi üzerinden iki ayrı dünyanın psikolojik analizine itiyor.
Ve tabi finalde vardığı sonuç aslında tüm soruların cevabı oluyor.
·
133 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.