Öncelikle inceleme yapmak için doğru bir zaman olduğundan emin değilim, kitabı şimdi bitirdim ve çok yoğun bir şekilde etkisindeyim. Hemende geçmeyeceğe benziyor ve bir an önce müzeye gitmek için sabırsızlanıyorum. Gelelim en başa, kitap beni ilk cümlesiyle bir sarstı zaten. Okuyanın okumayanın bildiği meşhur giriş cümlesi “Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum" ana karakter olan Kemal'in hikâyesi yeşilçamı andırıyor. Üst sınıftan biri olan Kemal'in kendisi ve ailesi düzeyinde nişanlısı Sibel ile birlikteyken tezgahtar ve ondan yaşça küçük çok güzel bir kadına aşık olması üzerine bir hikâye ortalarında siyasi olaylardanda söz etmiştir.Konu ilerledikçe özellikle bana Kenan acaba obsesif mi dedirttirdi. Kitap çok ince ayrıntılara kadar girmiş. Her ne kadar sıradan bir hikâye de olsa bu kadar sarsıntı yaşatmasının sebebi gerçekçiliğini biz okura yansıtıyor hatta yaşatıyor olması olabilir. Kemal'in Fisun'a duyduğu aşk mı hastalık mıydı aşk böyle bir şey miydi... Pamuk kitabın gerçek bir hikâye olmadığını hayal ürünü olduğunu ne kadar söylese de ben buna inanamıyorum bu tabi yazarın başarısıdır oda bunu bir yazar için onur verici olduğundan bahsetmiş. Ve ilk cümlesi kadar beni çok etkileyen son cümlesiyle veda etmeden kitabı okumaya başlayacak sevgili okurlara derim ki kahvenizi alın ve büyük bir keyifle başlayın okumaya, hayatınız da unutamayacağız kitaplar arasına bir kitap daha yer edecek :)
"Herkes bilsin, çok mutlu bir hayat yaşadım."
·
223 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.