İkircikli Tin: İnsan ve BozkırkurduYaşam
Uzun zamandır elime aldığım diğer kitaplar okunması açısından yorucu olmayan, sürükleyici ve güzel konulara değinen kitaplardı. Ancak çoktandır bu denli çarpıcı ve sarsıcı bir kitabı okumamıştım. Okurken yer yer ruhsal ve maddi olarak gerçekten çok yoruldum. Anlamak, sakince kitaba devam etmek bazen çok zor oldu. Öyle anlarda beşer onar sayfa aralıklarla kitabıma ara verdim, soluklandım. Bunları yapmam gerekiyordu.
Öte yandan o kadar akıcı bir kitaptı ki elimden düşürmek istemedim, betimlenen sahneleri canlandırmak büyük bir hayal cümbüşü oldu benim için. Geçişler, çarpıcı tanımlamalar, sıcak hisler, ürkütücü anlar... Her şeyi aynı anda yaşayabiliyor idim. Bay Haller aşık olduğunda aşık oldum, o dokunduğunda ben de dokunmuş hissettim; dibe vurduğunda ben de aynı hislerle ezilmiş hissediyordum ve midem burkuluyordu hislerine karşılık. Bu küçük yazı notunu kendime düşerken amacım ne kitap tahlili yapmak ne kitabın sonunda "o oldu, bu oldu" diyerek kitaba bir son biçmek... Ben yalnızca bu kitabı okuduğum dört günlük süre boyunca onunla neler hissettiğimi bir nebze canlı tutabilmek istiyorum burada, naçizane.
Kiminin derinden hissettiği kiminin daha yüzeysel yaşadığı tinsel sarsıntılar bu kadar iyi betimlenip anlatılırken başkaraktere ne büyük bir hüzün duydum ne de ona mesafeli hissettim. Sanki onun tüm bu anlattıklarını en saf ve tarafsız "ben" ile dinlemeliydim ve o yüzden hiçbir duygumu satırların arasına sıkıştırmak istemedim; salt dinledim, salt sustum. Hiçbir yorum yapmadım. Başkarakter ile bazen düşüncede paydaş oldum, bazense -büyük zıtlaşmalar yaşamasak bile- onun hareketleri beni çok şaşırttı, neler yaptığına inanamadım. Onu bir dost gibi benimsemeye çalışırken tüm yargıları bir kenara kaldırdım. Bay Haller anlattı ben de anlattıklarına kulak kabarttım kısacası.
İnce ayrıntılar için kullanılan çok görkemli simgelemeler ile büyük bir yapıt idi ve ben son derece keyif aldım karmaşık duyguları bir arada yaşarken... İyi ki denk düştü yolum bir kez daha Hesse ile ve onun güzel Harry Haller'ine de belli bir süre yoldaşlık edebildim. Sindirilmesi zaman alacak ve zaman zaman yeniden açılacak bu sayfalar... Öyle güçlü bir betik çünkü, öyle güçlü bir kalem.. Ve de bu ne güzel bir çeviridir... Çevirmenine de ayrıca kocaman bir şükran hissi duyuyorum. Sanattan zevk almak dedikleri bu olsa gerek. Konunun, anlatının, yazın'ın içine daldım, daldım ve daldım... Boğulmamak için aralarda su yüzüne çıkıp iki nefes aldım sonra yeniden daldım ve keşfetmeye devam ettim... Büyük bir keşif ve büyük bir zevk idi...
O halde bize düşen yaşamaktır ve bu yaşamı sürerken gülmektir. Hazır mart gelmişken bahar bizi yeniden çiçeklendirmek üzere iken birkaç baharı daha görelim yaşayarak ve gülerek olur mu?
Mart 2022
gece 1 buçuk sonrası
bir karanlık oda |
·
179 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.