Huxley’in yazdığı bu eserde ise bireyselliğin yok edildiği, ailenin, dinin, edebiyatın olmadığı bir düzen vardır. Eserde insanlar şişe içinde vücut dişi döllemeyle seri bantta üretilmeleri vardır. İnsanların tek tipleşmesi ve sınıflandırılması anlatılmaktadır. Aslında ütopik bir dünya iken ironik bir yanı vardır. İnsanlar sağlıklı, teknoloji gelişmiş, yoksulluk yok edilmiştir. Bireyin önemsediği tüm değerler yok edilmiştir. İnsanlar var olan sistemin kurallarına göre şekillendirilerek, söz konusu durum onlara yazgı paydası altında kabullendirilmeye çalışılır ve itaatkâr insan profili arzulanır (Altıok, 2017).
Bu kitap, gözümü korkutan kitaplar arasında yer alıyordu. Okurken beni çok zorlayacağını düşünüyordum. Sonrasında bunun böyle olmadığını fark ettim. Çok akıcı bir kitaptı. Özellikle kitapta yer alan önsözlerin kitabı daha iyi anlamamı sağladığını düşünüyorum. Kitabı okumadan önce yorumlara baktığımda pek çok kişi bu önsözlerin kitabı okumadan okunmaması gerektiğini söylemişler. Ancak ben böyle düşünmüyorum. Hatta muhakkak kitabı okumadan önce bu önsözler okunmalı ve kitaba öyle geçilmeli.
Bu distopik romanda herkesin mutlu olduğu, mutluluğun size kaçınılmaz bir olgu gibi nüksettirilmesi anlatılıyor. Aile kavramı diye bir şey yok. İnsanlar ölümün güzelliğine inandırılıyor. Kitabı genel olarak düşündüğümde verdiği mesajlar çok güzeldi. Özellikle Vahşi ve Mustafa Mond arasında geçen Tanrı ile ilgili tartışmasına bayıldım. Dönüp dönüp tekrar okumak isterim. Huxley kendi içerisinde o kadar güzel tartışmış ki, bayıldım gerçekten. Kitapla ilgili abartılan kitaplardan birisi olduğunu düşünsem de genel itibariyle sevdiğimi söyleyebilirim.
·
378 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.