Canım Mücella
Bir yaşayamamışlık hikayesi seninki Mücellam. Herkesin yaşamına dokunurken, kendini iyilik meleği edasıyla ordan oraya hırpalarken, senden istenmeyenleri bile çıkarıp verirken hiç mi aklına gelmedin? Ah Mücella hayatında sen hariç herkese yer verdin de bir tek kendine yer vermedin. O kadar yetindin ki sana verilenlerle, adım adım hayattan çekilirken bile bunu hiç hissedemedin. Ömrünü beklemekle geçirdin ama neyi beklediğini bilmedin. Ömür durup beklemekle geçmiyor Mücellaaa deyip seni kendine getirmeyi çok hayal ettim lakin ️
İyi ki okumuşum senin hayatını… Sana çok kızsam da kendi adıma büyük dersler çıkardım sayende. Hayat herkese iyilik yapmakla geçmezmiş mesela, en büyük iyiliği kendime yapmadıktan sonra… Hayatımın meşalesinin benim elimde olduğunu hatırladım ve o meşaleyi nasıl hep yanık tutabileceğimi öğrettin bana. Sen herkese o kadar iyilik yaparken kimse de çıkıp ömrün boşa geçiyor demedi ya sana, ben bir kez daha anladım kendimin biricik olduğunu. Bencillik gibi gelebilir fakat öncelik ben demeyi öğrendim. Beklemek yerine hep adım atmayı, koşmazsam hayattan hep geri kalacağımı öğrettin bana kalbi güzel Mücellam.
“Razı geldi payına düşene. Demek hayat böyle bir şeydi. Buydu demek, bu kadardı onun nasibi.” Tüm kitabı özetleyen alıntı bu aslında