Sevgiyle(!?)
Hayatla aramızdaki duvar ise sevgilerle örülüyor.
Vatan sevgisi, kadın sevgisi, namus sevgisi, dürüstlük sevgisi hayatla aramıza giriyor.
Vatan sevgiyle parçalanıyor, kadınlar sevgiyle öldürülüyor, namus sevgiyle saldırganlığa dönüştürülüyor, dürüstlük sevgiyle bir sahtekârlık haline getiriliyor.
Hepimiz Aragon’un anlattığı insanlara benziyoruz.
“Aslında hiçbir şey kâr değil insana
Ne gücü, ne zayıf yanları ne de yüreği
Gölgesi bir haç gölgesidir kollarını açsa
Ve kırar göğsüne bastırırken sevdiği şeyi.”
Sevdiğimiz her şeyi göğsümüze bastırırken kırıyoruz. (Sf.18-19)
.
··
32 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Sevgiyle zarar vermek.
Böylesi durumlarda sevgi daha çok sığınılan bir bahanedir bence.
Şunun gibi:
“Başkasının hürriyetine saldırmak için belli başlı bahanelerimiz: Dinin korunması, ahlak... Bunlardan her biri adına söylenmiş bir sürü yalanlarımız vardır.” ( Cenap Şahabettin )
Sevgi de din gibi hareketlerimize bahane olarak ileri sürebildiğimiz, kendimizi haklı çıkarmak ve diğerlerine hükmedebilmek için kullanabildiğimiz bir şey! Hasta kıskançlıklara bahanedir, tercihlerine karışmaya, geleceğini belirlemeye bahanedir, şiddet uygulamasına bahanedir... ÇÜNKÜ SEVİYORUM! İnsan bir şey de diyemiyor böylesi bir bahaneye çünkü sevgiye ve sevilmeye karşı çıkıyormuş gibi hissediyor kendini. Ne fena bir şey sevginin bu şekilde bir kullanımı!