Refet
Uzun zamandır okumayı ertelediğim bir kitaptı Refet. Keşke daha erken okusaydım. Sanırım bir öğretmen olarak -öğretmen olurken zorlu şartlarımı da göz önüne alırsak- beni çok etkiledi. Kitabın sonlarına doğru ağlamaya ramak kaldı bile diyebilirim.
Refet babası öldükten sonra annesiyle birlikte akrabaları ve üvey kardeşleri tarafından dışlanmış ve yalnız kalmışlardır. Hayatta kalabilmek yaşayabilmek için açlıkla soğukla mücadele etmişler, karşılarına çıkan iyi insanlar sayesinde hayata tutunmuşlardır. Refet zayıf ve hasta bir çocuk olmakla birlikte bir o kadar başarılı ve azimlidir. İşte bu azim sayesinde başarılı bir okul hayatı olur. Öğretmen olabilmek için nelerle mücadele ettiklerini yazmayacağım okumanız şiddetle tavsiye edilir.
Refet için tam bir kadın romanı diyebilirim. Azim,hırs, mücadele,zorluk,gurur yani tam bir kadın romanı. 19. Yy. da kadına verilen değeri düşünürsek Refet’in nasıl bir şey başardığını ancak o zaman anlayabiliriz. - Çünkü siz cahilsiniz! Diyerek reddettiği Mucip karakterine karşı verdiği savaş aslında hala günümüz kadının verdiği mücadeleye denktir.
Onun hayalleri o yaştaki diğer genç kızların hayallerine benzemiyordu. Kazanacak, evini idare edecek, annesini rahat ettirecek, bir çok çocuk okutup vatan çocuklarının öğretim ve terbiyesi nde bulunacak, o çocukların hepsi buna hürmet edecek, “Hocamız“ diye sevecekler!İşte Rafet’in hayalleri hep bundan ibaretti.
Çoğunlukla o fakirler, sınıflarının üstün öğrencilerinden oluyordu. Çünkü onlar öğretmen olmak, ekmeklerini kazanmak azim ve gayreti ile çalışıyorlar. Berikiler ise bilgi öğrenmiş ve bu süsle de süslenmiş olmak üzere okula verilmişlerdi bunların çoğu ebeveyninden aferin almak için çalışıyorlardı.
·
54 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.