İnsanın geçmişi nasıl da bırakmıyor gününü, geleceğini. Geçmiş geçmemiş, izleri hala sürmekte insanın yaşamında. Kitapta aslında bunun yansıması. Marguerite’nin geçmişi aşkına ve hayatına mal oluyor. Armand Duval’in Marguerite’ye, Marguerite’nin tüm yaşamına rağmen Armand’a aşkı ve birbirlerine bağlanışını okuyoruz kitap boyunca. Sade ve akıcı bir dille aktarılıyor yaşadıkları ilişki.
Ama en çok beni düşündüren konu geçmişin geçmiş olmaması, hala etkilerinin bulunuyor olması konusu. Kitaptaki aşk da etkiledi ama bu konu üzerine daha çok düşünüyor buluyorum kendimi. Geçmiş bizi bırakmıyor. Geçmiş olmasa biz olmazdık doğrusuna takılıyorum. Evet geçmiş tüm doğruları ve yanlışlarıyla bizi bulunduğumuz noktaya getirdi ama hayatımızı onun gölgesi altında yaşamak ne büyük acı veriyor. Bir insanın geçmişindeki yanlışları geleceğinin adımları gibi görülüp yargılanırken; o insan o yanlışlarından dönüp kendini dönüştürmeye çalışsa da kurtulamıyor o geçmişin yaftasından. Çünkü geçmişi insanın yüzüne yaftalayan sürüsüyle insan var çevrede. İnsanın varlığının o andan ibaret olduğunu görmek ne zor; varlığını geçmişe yüklemek ne kolay. Bunun tam zıttı da başarılı olanlar için de öyle. Geçmiş yakamızı bırakmıyor başkaları tarafından da, kendimiz tarafından da. Geçmişin yükünden kurtulmak zor, kabul. Ama geçmişi affetmeye çalışmak için elimizden geleni yapma kudretine erişebilmeli insan. Bu da zor bir durum gerçi.
·
174 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.