Aslında ilk gözüme çarpan; Goethe'nin sonsuzluğa duyulan özlemi ne kadar kısa ve öz olarak tanımlayabildiği ve Faust'un hoşnutsuzluğunu ve huzursuz çabasını kağıt üzerinde ne kadar heyecan verici bir şekilde betimlemeyi başardığıydı.
Okuyucu, içinde melekler, şeytanlar, hayaletler, Yunan filozofları, imparatorlar ve karşı-imparatorlar ve tanınmış Yunan mitolojik figürlerini tamamen yeni bir rolde tamamen tuhaf bir alayı ile karşılaşır. Böylece Faust, Truva'nın düşüşünden sonra Helen'e karşı yanıltıcı, sanrılı, yoğun ve dokunaklı bir aşk yaşar. Bu aşk, simya ve sihir tarafından büyüleyici bir şekilde üretilen bir homunculus'un yanı sıra, sonsuzluk arzusuyla güneşe uçan ve ısıyla kavrulan İkarus benzeri bir Byron figürünü içerir. Bu da Faust'un sonsuzluk için kendi kendini yok eden ve ilham verici özleminin bir metaforudur. Faust figürü, tüm sınırların ötesinde, tüm doğal yasalara karşı sonsuzluğu arama arzusu için büyük bir metafordur. Tehlikeli ve kendi kendini yok eden bir arzu!
Üslup her zaman güzel ve şiirseldir, ancak sürekli değişir: bazen dar dize formları okursunuz, sonra birden sarhoşken şarkının ritmine kapılırsınız. Ve sonunda, Faust hikayesinin beklediğinizden tamamen farklı bir şekilde sona erdiğini fark ediyorsunuz.
Bu klasiğin şiirsel hayal gücünün bu kadar dizginsiz bir patlaması olacağını asla düşünmedim. 
Faust 
Johann Wolfgang Von Goethe
Faust Johann Wolfgang Von Goethe
·
82 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.