SPOİLER
Yıllar önce bu kitabı büyük bir hevesle almıştım, ama o zamanlar kitap okumayı bu kadar sevmiyordum. Birkaç sayfa okumak için çaba sarf ettim, ama bitiremeyeceğimi anlayınca bıraktım bir köşeye. Tabii o zamanlar Dostoyevski'nin eserlerini bu denli taparcasına okuyacağımdan bihaberdim. Daha sonra bu kitabı sayfa sayısı "Ezilenler"e nispeten çok az olan, ama aynı zamanda da mükemmel bir kitap olan "Dans Edemeyeceksem Bu Benim Devrimim Değildir" ile takas ettim. Aradan yıllar geçti ve bir gün birisi bana hayatımı değiştirecek o soruyu sordu nihayet: "Şuana kadar kaç kitap okudun mesela?". Neden hayatımı değiştiren soru diyorum bu soruya, çünkü o gün aslında kitaplardan uzak durarak yer yüzünde tadılabilecek en büyük zevkten kendimi nasıl acımasızca mahrum ettiğimi anladım. O günden itibaren de kitaplar hayatımın vazgeçilmez parçası oldu. Ruhsal sıkıntılarımın en üst düzeye ulaştığı zamanlarda, çok sıkıcı geçen bir iş gününde, evde geçirilecek olan uzunca bir günün sabahında güneş ışığının altında ısınarak elindeki kitabın tadına varmanın, kendini kitap kahramanlarının yerine koyabilmenin, bazen her şeyini kaybedip kuru bir ekmek parçasına muhtaç kaldığında çabalayarak kazandığın "birkaç ruble" ile de mutlu bir hayat yaşanabileceğini, kitaplarla ruhumu tedavi etmeyi öğrendim. Çoğunlukla Rus edebiyatı, özellikle de Dostoyevski'nin eserleri ruhumu yeniliyor, dibe çekme potansiyeli en yüksek olan kitaplar bile bende bir umut ışığı uyandırıyor. Nihayet bu esere geçecek olursak, Dostoyevski'nin "Öteki Ben" eserinin yanı sıra çok da sevemediğim ve zaman zaman sıkılarak okuduğum, hatta iki kez yarım bırakıp daha sonra tekrar başladığım bir kitap oldu. Açıkçası, Katya-Alyoşa-Nataşa üçlüsünün duygusal çıkmazları fazlaca sıktı beni. Alyoşa'nın her şeyi uzatarak anlatıp bir türlü konun önemli kısımlarına geçiş alamaması, bir Nataşa'ya bir Katya'ya koşması, Katya ve Nataşa'nın saçmalık ötesi anlayışlı tavırları, Katya'nın Nataşa'ya "Alyoşa sizi unutursa ilk önce ben soğurum ondan" demesi, işte bu kısımları okurken cinnet geçirmemek elde değil. Açıkçası, eserin duygularla ilgili bu kısmı beni fazla etkilemedi ve bana aşırı itici geldi, bu yüzden de okurken bazen sıkılmadım değil. "Suç ve Ceza" gibi bir şah eserin yazarı için bu ve ismini belirtmiş olduğum diğer eser biraz "çerezlik" olmuş sanki. Tabii bu benim görüşüm, eminim bu eseri de en az "Suç ve Ceza" kadar bayılarak okuyanlar olmuştur. Kitabın duygusal yönünden başka, gerçekten ezilenleri ele aldığı kısımlar ise mükemmel yansıtılmış, özellikle de Nelli'nin yaşamı... Genel olarak toparlayacak olursam, kitabı elime aldığım ilk günden belliymiş zaten aramızdaki enerji durumu :) Peki okumaya değecek bir kitap mı? Kesinlikle!
·
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.