Kitabı okumak akan nehri izlemek gibi. Dizginlenemez, karşı konulamaz... Ama bir noktadan sonra suyun akışı sizi öyle sersemletir ki oraya geliş amacınızı, ne yaptığınızı unutursunuz. İşte öyle. Kitabın kısa olmasından dolayı verilmek istenen mesajı ve işlenmek istenen temayı tam olarak hissedemeyeceğimi düşünüyordum. Bunda haklı çıktım. Çünkü olaylar çabucak ve bir miktar özen gösterilmeden bağlanmış. Kitabın ilk 120 sayfasında " ne anlatıyor bu kitap?" diyorsunuz. Asıl olaylar sonlara doğru gelişiyor. Ama olayların üzerinden o kadar üstünkörü geçilmiş ki bir şeylerin farkına varamıyorsunuz.
Gatsby yalnız geldi ve yalnız gitti. Normalde okuduğum kitapta herhangi bir karakter ölse dahi ağlardım. Ama Gatsby'nin ölümü o kadar ani oldu ki. Cenazesinde partilerindeki hiçbir insanın olmayışı aslında insanların ne kadar nankör olduğunu ve 'para'nın her şey olduğunu açıklamaya yetiyor. Üzgünüm Gatsby. Yalnızsın, yapayalnızsın ve ulaşmak için çabaladığın her şey aslında asla çabalamaman gereken kişiler içindi. Umarım şu an mutlusundur. Ölüler bir şey hissedebilir mi bilmiyorum ama en azından arkandan üzülen birileri vardı.
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.