TATAR ÇÖLÜ'NDE 'BEKLEYİŞ'Edebiyat
Bizi hayata tutan beklentidir. Yaşamak umut etmek ile anlamlı bir bütüne kavuşur. Beklentilerle yaşar ve ölürüz. Giovanni Drogo; bekleyişin, yalnızlığın, umudun, vazgeçememenin ve ‘alışkanlıkların uyuşturucu etkisinin’ insan üzerindeki portresidir.
Dünya üzerinde önemli olabilme, değerli bir şeyler yapma ve dünyadan bu şekilde gitmenin kaygısını üstünde taşımaktadır. İnsan, kendi Bastiani Kalesi’ni yaratırken yaptığı tercihler ile yaşamak zorundadır. Kitapta geçen bir cümle bu durumu özetler niteliktedir. ‘’Belirli bir zamanda, arkamızda bir kapı kapanır ve bir şimşek hızıyla kilitlenir; geri dönecek zaman kalmamıştır.’’
İnsan, yaşamında bir şeyleri bekleyerek hayata tutunur. Ancak o tutunduğu duruma ulaştığında her şey olduğu gibi kalacak mı ? İnsanın beklentileri onu tatmin edecek mi ? Peki, Drogo’yu bekleme sebebi neydi ? ‘’onu diğer insanlardan üstün kılacak güzel bir yazgının, burnunun dibinde olduğuna ilişkin bir önsezi, içini neşeyle doldurdu.’’(S.93) İşte Drogo’nun diğer sıradan insanlardan kendisini ayıracak onlardan daha tutacak bir an yaşama umudunun başladığı noktadır burası. Giovanni Drogo’nun bir anı yaşama uğruna ömründeki tüm güzelliklerden vazgeçmesi; varoluşsal sancılarının sonucunda nasıl bir noktada olacak onu da okurlara bırakmak gerekiyor.
Giovanni Drogo’yu kalede hapis eden duygu sadece bekleyişi değildir. Rekabetin, sıra dışı durumların olmadığı, tekdüze ve alışılmış hayatın olduğu bir yerde kendini değerli hissetme ve üstün görme durumu da karşımıza çıkmaktadır. Bu alışkanlıklardan kurtulamaz insan. Geri dönmek ya da başka bir yere gitmeyi düşünmek yararsızdır artık. Çünkü “Kargalar yuva yapar, kırlangıçlar gider.” (s. 62)
·
107 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.