Öncelikle insanların yüzlerine ve dışlarına değil en çokta içlerine, düşüncelerine ve geçmişine bakmamız gerektiğini bize aşılayan bir kitap...
İnsan romanı bitirdikten sonra şöyle oturup bir Raif'i düşünüyor içini onun gibi zaman zaman sevinç, hüzün ve en çokta bir matem havası sarıyor. Oturup hemen GABRİEL FAURE' nin Pavane adlı eserini açıp dinledim Raif olamadım olmaya çalıştım çabaladım ama olamadım kimse olamaz anca onun gibi yaşamak onun gibi hissetmek lazım o duygunun vücudumuzu ele geçirmesi lazım onun gibi olmak için
"Ben dünyadan ziyade kafamın içinde yaşayan bir insanım" sözü beni ne kadarda etkiledi herkesi etkilediği gibi. Onunda dediği gibi gerçekten hepimiz öyle değilmiyiz. Kendi dünyamızda kendi düşünce ve hayallerimizde yaşamıyor muyuz ?
Matrix filminin bir repliğide geldi aklıma bu söz ile "Gerçekleri görmemizi engellemek için gözlerimizin önüne çekilen bir dünya bu." İkiside ne kadar da anlamca birbirine yakın bir cümle ne kadarda düşündürücü ve ne kadar da doğru bir cümle.
Kısa bir roman gibi duran ama aslında ne kadarda bilmediğimiz göremediğimiz bir dünya barındıran yada her gün görüpte iş arkadaşları gibi küçümsediğimiz, bilip bilmeden laf attığımız, dışladığımız insanları barındıran asla unutamayacağımız bir roman. Umarım hepimizin dünyası Raif gibi olmaz. Sabahattin Ali ile tanıştığım ilk kitap ve bu belki klişe olacak ama bu zamana kadar nasıl da okumadım diye kendime kızmamı gerektiren bir kitap. Okumayan arkadaşlara şiddetle tavsiye ederim herkesin kütüphanesinde bulunması gereken bir kitap...
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.