Rabelais, Batı felsefe tarihinde skolastik düşüncenin 4. yy’dan başlayıp bin yıldan uzun sürdüğü karanlık çağın ardından gelen, rönesans dönemi için öncül fikirler ortaya koyan Martin Luther, Erasmus ve Montaigne gibi bir kaç isimden biri. İçlerinden gelmelerine rağmen dogmatik düşünceye karşı her biri farklı tarzda savaş açmış bu kişilerden Rabelais’in Pantagruel’inde ne Luther gibi keskin bir dil, ne Erasmus gibi alaycı ama ciddi bir görüş ne de Montaigne gibi bilgece ve alçakgönüllü bir tutum göze çarpıyor. Rabelais burada kendi tarzını ortaya koyuyor. Vermek istediğini daha ziyade fantastik karakterler üzerinden yine fantastik bir hikaye eşliğinde bol alegoriyle süslüyor. Kitap okuyucusunda, yer yer sanki bir esriğin kendinden geçme eşiğindeyken kaleminden çıkmış saçma bir eser izlenimi yaratsa da, bol metaforlu içerik hümanizma ruhunun başkaldırışı hatta adeta dirilişi niteliğinde.
Gargantua’nın da öncülü plan Pantagruel ile Rabelais burada, Fransız düşün ve edebiyat dünyasında sonraki yüzyıllarda gelen bir çok halefi ile birlikte rönesansın açtığı yeni bir çağın da kapısını aralıyor.
·
167 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.