Kitabı özümsemek için önce yazarın hayatını bilmek gerektiğini düşünüyorum bazı kitaplar için. Bu kitap da tam olarak öyle.
Guillermo Rosales şizofreni sorunu olan hayatının son dönemlerini bakımevlerinde geçirmiş bir yazar. Anlatılanlara göre aslında mizah duygusu gelişmiş fakat alıngan, hırçın ve en yakınlarına bile zarar verebilirmiş. Yazdıklarını beğenmez, emeklerini rahatlıkla yok edebilirmiş. Bir ay kendi odasına kapanarak yazdığı bir romanı yakmış. Kardeşi, Rosales için “Kendini mahvetme yeteneği böylesine gelişkin başka hiç kimseye rastlamadım hayatımda.” diyor. Nitekim sonunda intihar ederek hayatını sonlandırıyor.
Kitapta ise kendisi ile paralel bir karakter yaratmış: William Figueras. Halası kendisini “Bundan iyisi can sağlığı.” diyerek bir bakımevine yerleştiriyor. Hiçbir umudun ve merhametin olmadığı bu rezil yerdeki yaşamını anlatıyor. Kitabın sonundaki bilgilendirmeye göre bakımevlerinde yaşadıklarına benzer düzeyde bir anlatım var. Kişiler arası ilişkiler; fiziksel şiddet, iğrenme, hor görme, cinsellik içeriyor.
Küba edebiyatı kapsamında düşünüldüğünde dönemin siyasi sürecinden, devrim içeriklerinden, geçmiş bağlantılardan bahsedilmiyor. Yazarın eski hayatına özleminden de haberdar olmuyoruz. Kendi şartlarında William karakterinin rahatsız edici hikayesini okuyoruz. Karakteri sevip sevmediğimden emin değilim.
Okumaya karar verirseniz ruhsal modunuzun iyi olduğundan ve rahatsız edici tasvirlere karşı taş kesilebileceğinizden emin olun derim naçizane bir tavsiye olarak.
·
125 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.