Maksim gorkinin otobiyografik üçlemesinin ikinci kitabı. Tıpkı ilkinde olduğu gibi Gorki'yi Gorki yapan (ki Gorki acı demektir) değerleri tanıma fırsatım oldu. Ancak ilk kitapta da değindiğim üzere sadece yaşanmışlıklardan söz edildiği için kitap tek bir çizgi üzerinde ilerlemekte ve olay örgüsü bulunmamaktadır. Yinede boş zamanları değerlendirme ve yoklukların ve çaresizliğin içinden nasıl bir yazar çıkar sorusunu anlama bakımından okunabilecek eserlerden olduğunu söyleyebilirim.
Gelelim esere;
Genç Maksim ilk kitabın sonunda annesinin ölümüyle yeni bir hayata yuvarlanmıştı. Bu hayat onun çalışması, ayakta kalabilmesi için para kazanmasını ve böylece bir yerlerde işe girmesini gerketiriyordu. Hal böyle olunca Maksim türlü işlere girip çıktı. Değişik Rus insanlarını tanınadı, karakteri bu doğrultuda şekillendi. Ancak, şartlar her zaman iyi olmadı kuşkusuz. Hayat ve insanlar hakkında fikir edinirken, insanların ruh hallerine inebilme ve onların yüreklerinin derinlerine gömülü olan saf hisleri analiz edebilme fırsatını da elde etmişti. Okuma alışkanlığı ve okudukça gerçek hayat ile okuduğu kitapların yazarlarının kurgusal dünyası arasında takılı kalmıştı. Bu farkın farkına varmasıyla bazı umutları konusında hayal kırıklığına uğramış ve bu onu oldukça düşündürmüştür.
Kitabın en sonunda dayısı Yakop ile diyaloğu aslında kitabın özeti niteliğindedir. Zaten bu konuşmanın akabinde de yeniden iş bulmak için Kazan iline hareket etmiştir.
Bu arada Maksim 15 yaşındadır.
·
103 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.