İncelemeyi bitirip okuduktan sonra fark ettim de, kendi ırkımızı çok gömmüşüm. Affedin. :)
Sırça Köşk.
İçinde bulunan kısa hikaye ve masalları okuduktan sonra, insanları neden
sevmediğimi bir kez daha anladım.
Seneler öncesinden bugüne hiçbir şey değişmemiș. Daha da kötüye gitmiş diyebiliriz.
Mesela,
Portakal adlı hikayede; kendi çıkarlarımız söz konusu olduğunda, insanların ekmeği ile nasıl oynanır, nasıl yalan söylenir, bunları görüyoruz.
Katil Osmanın hikayesinde; sırf namımız yürüsün, insanlar bizden çekinsin diye bir insanın hayatı nasıl elinden alınır, bunları görüyoruz .
Böbrek hikayesinde; Paragöz olduğumuzu, mesleğimizi sadece para aşkı ile yaptığımızı görüyoruz. Yardımlaşma nerede, insaniyet mesela?
Millet Yutmuyor adlı hikayede; insanlar nasıl kandırılır, olmayan bir şey nasıl var gösterilir onu görüyoruz.
Zaten, bizde kendini başkası gibi gösteren, insanlar yüzünden acı çekmiyor muyuz?
Hakkımızı Yedirmeyiz adlı hikaye..
Ah sanki günümüz dünyasını gördüm, kaç sene öncesinden.
Elhamdülillah Müslümanız. İşte bu yüzden hepimizin ahlaklı, vicdanlı, merhametli, adaletli olması gerekmiyor mu? Oysa dinin arkasına sığınıp bütün kötülükleri yapıyoruz. Halimiz dışarıdan dört dörtlük içeriden çöplük.
Cankurtaran adlı hikayede; fakirliği hissediyoruz. Sevgiyi sorguluyoruz. İnsanlarda hiç merhamet kırıntısı kalmadığını, her şeyin para olduğunu görüyoruz. Zaten pandemi çıktığında da maske fiyatları uçmuş, deprem olduğunda kiralar fırlamamıș mıydı?
Dostoyevski boşuna dememiş. "Aşağılık insanoğlu" diye!
Hikayelerden sonra masalları okumak çok iyi geldi. Hepsi bir ders niteliğinde idi. Çok beğendim.
Kapanışı da Sabahattin Ali'nin bir sözü ile yapıyorum.
"Çalmadan, çırpmadan bize ekmeğimizi verenleri aç, bizi giydirenleri donsuz bırakmadan yaşamak istemek bu kadar güç, bu kadar mihnetli, hatta bu kadar tehlikeli mi olmalı idi?
Namuslu olmak ne zor şeymiş meğer." "
·
223 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.