Miguel de Cervantes – Don Kişot
İlkokul yıllarında “çocuk kitabı” gibi okuyup pek anlam veremediğim bir metin, yıllar sonra karşıma bambaşka bir anlamla çıktı. O zamanlar sadece komik bir şövalye hikâyesi gibi gelmişti. Oysa bugün, Don Kişot’u toplumun “deli” diye yaftaladığı ama aslında çoğu kişiden daha bilinçli bir figür olarak okumak mümkün.
Don Kişot’a ikinci kez baktığımda şunu fark ettim: Toplumun gerçeklik dediği şeyle idealin çatışması anlatılıyor. Onun yel değirmenlerine saldırması yalnızca bir hayalperestlik değil; yozlaşmış bir dünyada erdemi koruma çabası. Deli mi, yoksa çağının değerlerine başkaldıran bir idealist mi? Bu soru kitabın en güçlü tarafı.
Daha da ilginci, çoğu zaman gölgede kalan Sancho Panza’nın adalet anlayışı. Yer yer sağduyulu, yer yer mizahi ama bazı sahnelerde şaşırtıcı derecede bilge bir karakter. Onu yalnızca saf bir yaver olarak değil, adalet dağıtabilecek kadar feraset sahibi bir figür olarak okumak, romana ayrı bir derinlik katıyor.
Yıllar sonra fark ettim ki Don Kişot bir macera kitabı değil; toplumun akıl–delilik sınırını sorgulayan bir eser. “Anlaşılmayan” kişinin gerçekten kim olduğunu, çoğunluğun mu yoksa azınlığın mı yanıldığını düşündüren bir metin.
Belki de bazı kitapların doğru yaşı vardır. Don Kişot benim için ikinci okumada gerçek anlamını buldu. Çocukken güldüğüm sahnelere bugün düşünerek bakıyorum. Ve belki de en önemli soru şu: Gerçekten deli olan kim? Hayal kuran mı, yoksa hiç hayal etmeyen mi?
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.