Kitabı okuyalı bir kaç gün oldu lakin inceleme yazma fırsatım olmadı. Bu durum maalesef okuma anında neler hissettiğimi tam olarak açıklamama engel oluyor. Bu duruma rağmen şunu çok net bir şekilde hatırlıyorum ki; Stefan Zweig abimiz gereksiz süslü bir dil kullanıyor, soyut betimlemeler ile anlamı darmadağın ediyor. Bu durum kitaptan zevk almamı çok büyük ölçüde engelledi. Tam keyif almaya başlıyorum, bir insanın başka insanlara hükmetmesi durumundan aldığı zevki karakterimizle beraber bende yaşıyorken, Stefan abimiz boş durmuyor ve konuyu birden karakterimizin gözündeki parıltıyı gölden yansıyan ay ışığına benzetiyor ve zevkimi darmadağın ediyor. Bu betimlemeyi ben yaptım lakin kitapta bundan daha fena bir sürü betimleme anlama hançer gibi saplanıyor :) (betimleme yapıldığı için ağladıktan sonra benim yazdığım metin :)) Net bir şekilde söyleyeyim, gereksiz süslü bir dil ile yazılması kitaptan aldığım zevki büyük ölçüde öldürdü, öyleki burada kitabın konusunu değil yazım dilini tartışıyorum. Konusuna dair bir kaç kelam edecek olursam; aslında konunun çokta orijinal olduğunu söyleyemem. Anlatılanlar doyurucu mu ? Eh işte… bir şeyler var tabii lakin hayran olunacak kadar değil. Okunur mu? Okunur ama sizde büyük bir değişime sebep olmayacağa benziyor. Zira her yerde kolayca bulabileceğiniz bir konuya sahip ve ara düşünceler anlamında da çok zengin değil. Sonuç olarak, kitap vasat bir kitaptır. Okunsa iyi olur, okumazsan bir şey kaybetmezsin.
·
89 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.