Kitabın başında şöyle bir not yazılı;
"Olay, suçlu olanların açığa çıkarılamaması nedeniyle Allah'a, dosya ise halledilmiş sayılarak arşive havale edildi.
Tutanak"
Bu roman da suçlu kim? Bir cinayet işlenmiş de suçlu kim? diye soruluyor sanki değil mi? Ben de öyle zannetmiştim. Burada sorulan soru, kişilerin eylemlerinin, kararlarının, getirdiği sonucunu sorgulatan, aslında daha çok düşündüren bir anlatım ve yaşananlar söz konusu.
Arada kopukluklar yaşadım bunun nedeni de yazarın bir karakterin hayatını anlatıp, bir yerde bırakıp başka bir karakterin hayatını anlatmaya başlamasından kaynaklandığını düşünüyorum. Çoğu yerde bizimle konuşması, karakter analizinin yapıldığı kısımları sevdim diyebilirim.
Aleksey Abramoviç, otoriter, katı ve sert mizaçlı bir generaldir. Oğlu için bir öğretmen tutmak ister ve Dr. Krupov tavsiyesiyle Dimitri artık bu evde ev sahipleri ile birlikte yaşamaya başlar.
Öncelikle generalin yaşam öyküsünü anlatmaya başlıyor yazar, aralar da bizimle de konuşmayı ihmal etmiyor tabi. Daha sonrasında Dimitri'nin çocukluğunu, geçmişini, Anne ve babasının hayatını, yoksulluğunu görüyoruz.
Generalin ilk eşinden olan kızı Lyubov Alexandrovna'yı tanıyoruz bir yandan. Generalin kızına karşı sert tutumunu, sevgisizliğini, hor görmesini, hakaretler etmesini görüyoruz. Kişiliği bakımından bu tarz davranışları gören Lybov, kendini hep kötü ve yabanıl hisseder.
Dimitri ve Lyubov birtakım karışıklıklar çıksa da evlenmeyi başarırlar. Yazar onları burada bırakıp, bir başka önemli karakter olan Beltov'un hayatına giriş yapar.
Beltov, annesi ve hayatının yarısını Cenevizli hocası Joseph'in himayesinde eğitim görerek yaşamıştır. Dış dünyaya karşı savunmasız bir gelişim gösterir. Gençliğini bir amacı olmadığı için can sıkıntısı ile geçirmeye başlar. Zaman zaman heves edip bir kaç şeyler denemeye kalkışsa da hiçbirinde tatmin olamamıştır.
Bir gün seçim için Dimitri ve Lyubov'ların olduğu kasabaya gelir ve ondan sonra işler asıl suçlu kim? sorusunun nedenini anlayacağınız bölümlere gelir.
#kitapalıntıları :
Ey, binbir kuşkuyla dolu çağın zavallı kurbanı! (X) kentinde huzur bulacağını mı umuyordun?
İşte bugün de tıpkı dün gibi geçiyor, her şey sıradan, alışılmış, bildik... Ama birden durup geriye bir bakış atıldı mı, büyük bir şaşkınlıkla, aşılan yolun ne kadar uzun olduğu ve bu süre içinde ne çok şeyin kazanılmış ve ne çok şeyin yitirilmiş olduğu fark edilir...
" Yaşamın koşulları insana önceden bildirilseydi, yine de yaşamak isteyecek bir budala çıkar mıydı acaba?"
"...İnsanın en üstün meziyeti mücadele edebilmesidir... Ancak mücadeleyle kazanılmış bir ödül, gerçek ödüldür."
Hayatımızın onda dokuzunu saçma sapan birtakım ayrıntılarla dolduruyor, son kalan onda birden ise yararlanmayı beceremiyoruz.
·
326 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.