"Aşık olmak böyle bir şey miydi? Dinlediğin hikayelerin kahramanlarıyla özdeşleşmek miydi?"(s.58)
Belki de bu yüzdendir, sevdiğim, kendimde ve yazılan yazıda ortak bir şeyler bulduğum kitapları tekrar okuyorum, o bilindik hissi tekrar tatmak için, neler olup bittiğini bildiğim halde. İzlediğim dizilerde, animelerde de keza böyle, kendime yakın bulduğum ve sevdiğim bir karaktere bağlanıp onun bulunduğu sahnelerde içim kıpır kıpır oluyor. Onlarla duygudaş oluyorum. Evet, galiba böyle bir şey, kendimi bağdaştırdığım, özdeştirdiğim kahramanlara bir tutam aşık oluyor olabilirim.
Düzenli bir okur değilim, iyi bir okur olduğumu da söyleyemem, dikkatim çok kolay dağılır, herhangi bir cümle beni alıp nerede biteceğini bilemeyeceğim bir düşünme serüvenine çıkarabilir. Beni bu hislere götüren kitapları sevmişimdir.
Barış Bıçakçı ile geçen hafta tanıştım,
Bizim Büyük Çaresizliğimiz ile. Kitapçıda rastlayıp birazcık başlarını, birazcık da ortalarından kısımlar okuyup o farklı üslubunun tüm metne yayıldığını anladığım, sonrasında da birkaç inceleme okuyup almaya karar vermemle gerçekleşen bir karşılaşma. Bundan önce de 1000kitapta gördüğüm ve hatırladığım bir isimdi #y:3333.
Olay örgüsünden bahsetmeyeceğim, elbette önemli, gidişatı belirleyen en önemli unsurlardan biridir olayların birbiriyle ilintili olması. Ama benim için o kadar da ön planda tutabileceğim bir unsur değil. Çetin'le Ender'in o arkadaşlığı, dostluğu, bunu anlatım üslubu, benim için daha mı daha fazla önemliydi. Daha geçen hafta okumama rağmen rahatlıkla söyleyebilirim ki ne zaman bu kitabın ismini görsem Çetin ve Ender aklıma gelip o garip his tekrar kendini gösterecek, olayları silsilesini hatırlamayacağım.
Barış Bıçakçı fazla sözcük kullanımından oldukça kaçmış bu kitabında, sadelik ve naiflikle çok hoş bir eser ortaya çıkarmış. Düşüncesini bir cümlede anlatmaya değil de, bütün paragrafa yedirmeyi çok güzel becermiş. Kitaptan bir alıntı yapmak istesem cümle çok yavan kalıyor, paragrafı okuduğumda hissettiklerimle cümledeki kesinlikle bir değil. Bu da beni yazara ve yazdıklarına sevdirten bir konu. Aforizma okumak istesem bir sürü bu tip kitap var, önemli olan gerçekten Barış Bıçakçı gibi paragrafa yayabilmekte, mantık çerçevesinde. Hepimizin gündelik hayatta karşılaştığı durumlara bakış açısı, farklı pencereden bize sunuşu, detaylandırdığı şeylerin kişide bıraktığı his takdire şayandı.
"Birbirine dönersin! İki insan birbirine döner! Bu bakışlarla olur ya da aynı yerde susmayla örneğin, en basit biçimde. Sonra, öyle birbirine dönük, kendi dilini yaratırsın. Esnaflar ve zanaatkarlar da böyledir Çetin. Seyirciye sırtlarını dönerek çalan Bebopçılar da. Seninle biz de böyleyiz. Kimsenin anlamayacağı bir dilimiz var. El kol hareketlerimizle, yüz ifadelerimizle, nihayet sözcüklerle örülen bir dil. Bir tür argo. Kendi meslek sırrımızı korumak için. Azınlık kültürümüzü korumak için. Bütün sıkı ilişkiler bir azınlıktır çünkü. Sırtlarını 'dışarıya' bir güzel dönmüş iki insanın oluşturduğu iki azınlık. Düşünsene Çetin, şimdi şuraya 'Milliyet Sanat dergilerine başvurmamız lazım!' diye yazsam, bu dünyada seninle benim dışında kim ne anlar Allah aşkına!"(s.62)
Çok nadirdir bu anlatılan türden arkadaşlık, daha da ötesi hatta, aynı dili konuştuğunuz. İki üç farklı yerde ikimiz anca bir kişi ederiz türünden cümleler de vardı. Bunları okumak benim için ayrıydı, tarif edemeyeceğim bir histi. Sanki Çetin olarak okuyordum yazılanlar ve okumam için yazılmış bir mektup gibiydi.
Kitapta geçen bazı şarkılar, benim de hoşuma giden;
youtube.com/watch?v=FfF7dP4...
youtube.com/watch?v=uQP6yO4...
youtube.com/watch?v=K9Qs8-B...
Benim için aşırı güzel bir tanışma oldu, ön yargılarımdan kurtulduğum sürece bu tip bir sürü yazarla tanışacağıma inanıyorum. Son olarak o çok konuşunca olan hissi hissetmekle beraber şu alıntı ve şu müzikle gidiyorum.
"Sonra sustum. Çok konuşunca olan şey: konuşmak, anlatmak, anlamsız gelmişti birdenbire." (s.50)
youtube.com/watch?v=rsKQe38...
Barış Bıçakçı ile geçen hafta tanıştım,Bizim Büyük Çaresizliğimiz ile. Kitapçıda rastlayıp birazcık başlarını, birazcık da ortalarından kısımlar okuyup o farklı üslubunun tüm metne yayıldığını anladığım, sonrasında da birkaç inceleme okuyup almaya karar vermemle gerçekleşen bir karşılaşma. Bundan önce de 1000kitapta gördüğüm ve hatırladığım bir isimdi #y:3333.
Olay örgüsünden bahsetmeyeceğim, elbette önemli, gidişatı belirleyen en önemli unsurlardan biridir olayların birbiriyle ilintili olması. Ama benim için o kadar da ön planda tutabileceğim bir unsur değil. Çetin'le Ender'in o arkadaşlığı, dostluğu, bunu anlatım üslubu, benim için daha mı daha fazla önemliydi. Daha geçen hafta okumama rağmen rahatlıkla söyleyebilirim ki ne zaman bu kitabın ismini görsem Çetin ve Ender aklıma gelip o garip his tekrar kendini gösterecek, olayları silsilesini hatırlamayacağım.
Barış Bıçakçı fazla sözcük kullanımından oldukça kaçmış bu kitabında, sadelik ve naiflikle çok hoş bir eser ortaya çıkarmış. Düşüncesini bir cümlede anlatmaya değil de, bütün paragrafa yedirmeyi çok güzel becermiş. Kitaptan bir alıntı yapmak istesem cümle çok yavan kalıyor, paragrafı okuduğumda hissettiklerimle cümledeki kesinlikle bir değil. Bu da beni yazara ve yazdıklarına sevdirten bir konu. Aforizma okumak istesem bir sürü bu tip kitap var, önemli olan gerçekten Barış Bıçakçı gibi paragrafa yayabilmekte, mantık çerçevesinde. Hepimizin gündelik hayatta karşılaştığı durumlara bakış açısı, farklı pencereden bize sunuşu, detaylandırdığı şeylerin kişide bıraktığı his takdire şayandı.
"Birbirine dönersin! İki insan birbirine döner! Bu bakışlarla olur ya da aynı yerde susmayla örneğin, en basit biçimde. Sonra, öyle birbirine dönük, kendi dilini yaratırsın. Esnaflar ve zanaatkarlar da böyledir Çetin. Seyirciye sırtlarını dönerek çalan Bebopçılar da. Seninle biz de böyleyiz. Kimsenin anlamayacağı bir dilimiz var. El kol hareketlerimizle, yüz ifadelerimizle, nihayet sözcüklerle örülen bir dil. Bir tür argo. Kendi meslek sırrımızı korumak için. Azınlık kültürümüzü korumak için. Bütün sıkı ilişkiler bir azınlıktır çünkü. Sırtlarını 'dışarıya' bir güzel dönmüş iki insanın oluşturduğu iki azınlık. Düşünsene Çetin, şimdi şuraya 'Milliyet Sanat dergilerine başvurmamız lazım!' diye yazsam, bu dünyada seninle benim dışında kim ne anlar Allah aşkına!"(s.62)
Çok nadirdir bu anlatılan türden arkadaşlık, daha da ötesi hatta, aynı dili konuştuğunuz. İki üç farklı yerde ikimiz anca bir kişi ederiz türünden cümleler de vardı. Bunları okumak benim için ayrıydı, tarif edemeyeceğim bir histi. Sanki Çetin olarak okuyordum yazılanlar ve okumam için yazılmış bir mektup gibiydi.
Kitapta geçen bazı şarkılar, benim de hoşuma giden;
youtube.com/watch?v=FfF7dP4...
youtube.com/watch?v=uQP6yO4...
youtube.com/watch?v=K9Qs8-B...
Benim için aşırı güzel bir tanışma oldu, ön yargılarımdan kurtulduğum sürece bu tip bir sürü yazarla tanışacağıma inanıyorum. Son olarak o çok konuşunca olan hissi hissetmekle beraber şu alıntı ve şu müzikle gidiyorum.
"Sonra sustum. Çok konuşunca olan şey: konuşmak, anlatmak, anlamsız gelmişti birdenbire." (s.50)
youtube.com/watch?v=rsKQe38...
·
185 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.