Çobanoğlu’nun şiirleri yaşanmışlık toprağında emek ile sulanıp; acı ile özenle büyütülmüş bir çiçektir. Yeri gelmişken söyleyeyim: betiğin kapağındaki sarı renkli çiçek her ne kadar hüdayinabitliği sembolize etse de, betiği okuduktan sonra o sarı renkli çiçek kendi kendine yetişen bir dağ çiçeği olmaktan çıkıveriyor ve bin bir emek verilerek büyütülmüş bir şiir buketine dönüşüyor.
Betik içerisinde en çok sevdiğim şiir betiğin 105. Sayfasında yer alan ‘‘Tekfurun Kızı’’ adındaki şiir. Belki de en çok o şiirde kendimi bulduğum için seviyorumdur bu şiiri…
Yazımı burada şairin dizeleriyle bitirmek istiyorum. Zira bir ortamda şiir varsa düz yazı susmayı bilmelidir…
Ben seni alamam ah Holafira
Azığım tamtakır binitim nalsız
Bir belde geçerim kalacağım yok
Dostlarım bîvefa düşmanım yalsız